Clippit

2003-12-27T11:10:00.000+03:30

مي دانم صدها كودك در آغوش مادران خود خفته بوده اند . مادراني كه شايد قبل از خواب آخرين لالا يي را براي كودكانشان سر داده بوده اند .
مي دانم صدها " تن " شب سرد زمستان را در آغوش گرم يكديگر آرميده بوده اند وشايد اميد به فردايي داشته اند كه هر گز نرسيد.
لابد عده اي كابوس ميديده اند و عده اي هم در خواب شيرين خود غوطه ور بوده اند ....
اما قبل از اينكه خورشيد بالا بيايد ، زمين چهره شهر را دگرگون ميكند .
تقصير هيچ كس نيست ، حتي آنهايي كه خانه هايشان كاه گلي بوده هم تقصيري نداشته اند ، هيچ تقصيري....
شايد اين بار مجبور باشم تقدير را باور كنم ؛ شايد اين بار مجبور باشم باور كنم كه سر نوشتشان چنين بوده است. اما...

متاسفم!

2003-11-24T23:21:00.000+03:30

تولدم مبارك

2003-09-21T19:47:00.000+04:30

...To be continued

!!! As soon as possible

2003-07-27T19:37:00.000+04:30

" يادداشت آخر"

اين شايد آخرين مطلبي باشد كه اينجا مينويسم . بلاگ اسپات هنوز تحت تحريم قرار دارد و بد نيست بدانيد كه حضرات فقط يكروز – كه آن هم احتمالا تصادفي بوده – دست از تحريم وبلاگها برداشتند و از آن پس تا كنون كماكان تحريم ادامه دارد و براي ديدن وبلاگها بايد به ترفند هاي عبور از پراكسي متوسل شد ....
بگذريم ، اين خرابات گفتني بسيار دارد .
مدتي اينجا مهمان شما بودم ، من مينوشتم و شما ميخوانديد و شما مينوشتيد و من ميخواندم . از اين پس فقط اگر شما بنويسيد من ميخوانم ....هنوز هم هر روز وبلاگهايتان را ميخوانم ولي مرا معاف كنيد ، ديگر رمقي نيست !!!
شايد وقتي ديگر...
شايد جايي ديگر...
....

شاد باشيد و سرافراز.

بابك سمائي
پنجم مرداد ماه يكهزار و سيصد و هشتاد و دو .

2003-07-13T23:45:00.000+04:30

كار از اين كارها گذشته است. ديگر تمام شده است و كسي اين امضا ها را به هيچ كجايش حساب نخواهد كرد...
اما دريغ ، كاين دل خوش باورم هنوز
باور نكرده بود؛
كاورده را به همره خود باد برده بود !
...

Free Our Weblogs

وبلاگهايمان را آزاد کنيد

2003-07-12T11:11:00.000+04:30

فرياد اعتراضمان را در گلو خفه كرده ايم !!!
اولش باور نكرديم ، هر چند برايمان غير طبيعي نبود ، ميخواستيم خودمان را قانع كنيم كه بخاطر 18 تير بوده است . ميخواستيم به خودمان بقبولانيم كه موقتي است، ميخواستيم اما...
دروغ است . همه اش دروغ است . وفقط يك حقيقت وجود دارد و آن هم فيلتر شدن وبلاگها است. من فيلتر شده ام. ببخشيد ما را فيلتر كرده اند و تنها دليلش هم اين است كه زورشان زياد است و هر كاري بخواهند ميكنند وبه هيچ چيز و هيچ كس هم اهميت نميدهند .
اكانت ديگري نمي خرم چرا كه آن هم فيلتر خواهد شد . اكنون من ماندم و كارت 30 ساعته اينترنتم كه نميدانم چكارش بايد كرد؟ بجز وبلاگ نوشتن و وبلاگ خواندن و خبر گرفتن از گوشه و كنار چه كنم؟! در سايتهاي سكس پرسه بزنم يا در آن چت رومهاي كذايي با شناسه هاي دروغين؟؟! حتي ديگر پروژه اي هم ندارم كه به بهانه آن ساعتي را بدنبال مطلب علمي بدرد بخور بگردم.
چه كنم؟!
وميدانم كه هيچ نميكنم جز همان كاري كه در مقابل ساير محدوديتهايم كرده ام . همان كاري كه وقتي آشكارا آزادي فردي ام را ناديده گرفتند ، كردم . آري همان كار را انجام ميدهم !
سكوت...
چاره اي ندارم ، چه بگويم و به كه بگويم ؟
سكوت ميكنم چون ديگر حتي همين نوشته را هم نميتوانم در صفحه آبي رنگ " ثبت احوال" ببينم. سكوت ميكنم چون ديگر نميتوانم نظراتتان را بخوانم يا اينكه مطلبي به زير نوشته هايتان اضافه كنم . سكوت ميكنم چون كاري نميشود كرد . باز هم ميگويم : " خانه از پاي بست ويران است " .
به اميد ايراني كه اگر آزاد هم نيست لااقل به آزادي انسانهايش كاري نداشته باشند.
" يا حق " .

2003-07-09T16:42:00.000+04:30

1- ميگم 18 تير همون روزي بود كه ماشين ريش تراش اون دانشجو هه رو دزديده بودند ، نه؟ راستي حالا خودش كجاست ؟ كسي ميدونه؟؟؟!!!
2- توي اين جامعه نا اميد من واقعا اميد لاله و لادن رو به زندگي تحسين ميكنم . مبارزه شون براي من كه خيلي جالب توجه بود . روحشون شاد.
3- هيچوقت سعي نكنيد يه CD رو از وسط تا كنيد ، چون ممكنه چشمتون كور بشه.!!!
4- حتما حتما حتما نظرتون رو راجع به اين جينگولكي كه داره دور پوينتر ماوستون ميچرخه بهم بگين. اگه اذيتتون ميكنه بردارمش.

همين ديگه ! ببخشيد مجبور شدم سريالي بنويسم....

2003-07-08T10:02:00.000+04:30

هيچ دقت كردين كه توي ايام امتحانات فعاليت مغز آدم چند برابر ميشه ؟! من وقتي امتحان دارم مغزم واقعا خوب كار ميكنه . البته فكر نكنيد كه اين فعاليت اضافي باعث ميشه بهتر درس بخونم ها ، نه ! توي ايام امتحانات همه كاري ميكنم به غير از درس خوندن . هزار جور طرح و نقشه و برنامه توپ به فكرم ميرسه و براي هر كدومش هم كلي برنامه ريزي ميكنم ولي خوب به محض اينكه امتحانها تموم ميشه همه شون رو فراموش ميكنم .
امسال هم همينطور تا همين ديروز پريروز كلي كار براي خودم تراشيده بودم و فكر ميكردم وقتي تعطيل بشم ديگه وقت سر خاروندن هم نداشته باشم اما الان به شدت حوصله ام سر رفته و بيكار موندم. البته مثلا قراره براي كنكور ارشد درس بخونم ولي خوب ديگه خودتون كه ميدونيد....
شما چي تابستان خود را چگونه ميگذرانيد؟!

2003-07-07T11:34:00.000+04:30

بالاخره اين امتحانهاي لعنتي تموم شدند . هر چند به هيچ وجه ختم به خير نشدند. ديروز توي آخرين امتحان گندي زدم كه همه خستگي اين مدت توي تنم موند ....
بگذريم...
راستي اينجا كلي عوض شده . بلاگر تا چشم منو دور ديده ، از فرصت استفاده كرده و وبلاگ رو منتقل كرده به اين سيستم جديده . منم تا بيام بفهمم چي شده و كي به كيه ؛ ديدم همه نوشته هام قاطي شدند و خلاصه پدرم دراومد تا دوباره درستش كردم .
در هر صورت از امروز دوباره كركره رو ميدم بالا و دوباره مينويسم . الان هم بايد برم جزوه هام رو از وسط اتاق جمع كنم ، وگرنه مامان همه شون رو روانه سطل زباله ميكنه. تا امروز به بهانه امتحان كلي ريخت و پاش كردم ولي اين تو بميري از اون تو بميري ها نيست و اين دفعه اولتيماتوم داده.
پس فعلا...

در خواست : آهاي جماعت بلاگر ! اگه ميشه لطف كنيد و توي وبلاگاتون يه اشاره به اينجا بكنيد . به خدا ثواب داره ، اين مدتي كه نمينوشتم ويزيتورهام رفتند زير صفر!!! ( يكي نيست بگه حالا نه اينكه قبلا خيلي ويزيتور داشتي...)

2003-07-02T18:35:00.000+04:30

و من كماكان امتحان دارم ....
ولي ديگه چيزي نمونده ، يكشنبه آخريشه!!!

2003-06-25T09:17:00.000+04:30

تولد
چهارم تير ماه روز ميلاد يكي از عزيزان من است ، تولد دوستي كه مرا " برادر " ميخواند . هر چند سالهاست در حقش " برادري " نكرده ام. تولد عزيزي كه از " وجودش" بي آنكه خود بداند بسيار آموخته ام ، تولد "همراهي" كه شايد اگر نبود زندگي براي " برادرم " كسل كننده تر از من بود....
بگذريم!!!
يكسال ديگر هم گذشت ، كسي چه ميداند؟ شايد تيرماه سال بعد در كنار هم تولدت را جشن بگيريم ، شايد هم جشن ديگري بر پا باشد ، و يا حتي شايد سالهاي بعد به بهانه تولدي ديگر دور هم جمع شويم و تولدش را جشن بگيريم، شايد هم.... كسي چه ميداند؟!
عزيزكم!

"تولدت مبارك"

2003-06-19T11:50:00.000+04:30

امروز 29 خرداد است ، 26 سال پيش در چنين روزي....
به بهانه امروز:

"نميدانم پس از مرگم چه خواهد شد
نميخواهم بدانم كوزه گر از خاك اندامم چه خواهد ساخت ؟
ولي بسيار مشتاقم ،
كه از خاك گلويم سوتكي سازد .
گلويم سوتكي باشد بدست كودكي مشتاق و بازيگوش
و او يكريز و پي در پي
دم گرم خودش را در گلويم سخت بفشارد
و خواب خفتگان خفته را آشفته تر سازد
بدينسان بشكند هر دم سكوت مرگبارم را..."

2003-06-16T07:37:00.000+04:30

در راستاي اينكه گويا فصل امتحانات دانشگاهها شروع شده و اينكه من هم طبق معمول تا شب امتحان هيچي نخوندم و با عنايت به اين نكته كه مطلب نوشتني هم خيلي زياد دارم و اگر بخوام همه اونها رو اينجا بنويسم مطمئنا اين ترم آخري دچار مشروطي ميشوم ، و با عنايت به اينكه عادت كرده ام كه اينجا رو هم هر روز آپديت كنم و در نظر گرفتن اينكه وقتي براي آپديت كردن on line ميشم ، ميرم 2000 تا وبلاگ ديگه رو هم ميخونم و 3000 تا هم كامنت ميزارم و احتمالا با چند نفري هم توي ياهو مسنجر سلام و احوالپرسي ميكنم و...
همچنين اينكه اوضاع مملكت كلي شلوغ پلوغه و من مجبور خواهم شد همه سايتهاي خبري رو هم براي بدست آوردن اخبار دست اول زير و رو كنم ، و همچنين پيروزي 2 بر 1 پرسپوليس بر استقلال كه من نميدونم كدومشون آبي هستند و كدومشون قرمز ، وباقي قضايا ‌، فعلا تا بعد از امتحانات كركره اينجا رو تا نصفه ميكشم پايين .
يعني ديگه هر روز اينجا نمينويسم و سعي ميكنم برم سراغ درس و مشقم . شما هم اگر هر روز به اينجا سر نميزنيد ، حد اقل دو سه روز يكبار اگه از اين طرفها رد ميشديد يه سري هم به ما بزنيد ببينيد چه خبره؟ شايد فرجي شد....
دوستتون دارم!
با آرزوي موفقيت در امتحانات .
تا بعد....

2003-06-15T12:32:00.000+04:30

من اصولا با فوتبال ميونه خوبي ندارم ، اما اين روزها همه چي يه بوي ديگه اي ميده ، هر چند مدتيست بوها چيزي را در من نمي انگيزند ! شايد اشكال از دماغ من باشه .
[ عكس از حسن سر بخشيان ]

2003-06-14T17:28:00.000+04:30

ميخواستم خودم بنويسم ، ميخواستم از حوادث كوي بنويسم ، از تهاجم ، از وحشيگري ، از...
شايد وقتي ديگر ....
ديدم ديگران حرف دلم را زده اند ، من هم امروز چيزي نمينويسم ، فقط بخوانيد:
[ نقل از مادر شيوا ]
" انسان شاهکار خلقت است چون قدرت تفکر دارد و این قدرتیست که او را از تمام حیوانات متمایز ساخته ! حیوانات بدنبال 3 هدف هستند : تغذیه , جفت یابی و تولید مثل . در مورد انسان قضیه متفاوت است . میخواهد از لحاظ فکری رشد کند . جامعه برایش مهم است . زیباترین پدیده انسانی تفکرش است :
نازنینم ... خانه ای شیک و مجلل داشتم . تمام اثاثیه اش را خودم انتخاب کرده بودم و یا سفارشی برایم ساخته بودند بسیار زیبا و چشم نواز بود . مجسمه های ظریفش را هم از ونیز و لندن و پاریس و ایتالیا و یونان خریده بودم . ویلایی در رامسر داشتم که چند سال قبل به زیر آب رفت . فرزندم در مدرسه فراست درس میخواند که حتی مدیر و ناظم و معلم هایش هم انگلیسی بودند و فقط بعد از ظهرها دو ساعت زبان فارسی یاد میگرفت . نسیم انقلاب که وزیدن گرفت معلمها بدستور سفارت , ایران را ترک گفتند ! اگر در ایران میموندم باید فرزندم رو میگذاشتم در یک مدرسه معمولی و بعد هم جنگ میشد و مدارس نیمه تعطیل و مثل دیگران باید میرفتم شمال . پول نقدم را از بانک میگرفتم و میتونستم آنجا زندگی کنم . انقلاب شد حجاب اجباری ! منهم طبیعتا باید روسری یا مقنعه یا چادر سر میکردم . شوهرم هم تحت تاثیر جامعه و عرف و خوار شمردن زنان منو زنی تو سری خور نگاه میکرد و به خودش اجازه میداد دست روم بلند کنه که خودم رو هم پاش ندونم و حقوق برابر با یک مرد ازش نخوام بعد هم لابد هوس میکرد زنی بگیره و خوب چه اشکالی داشت که با هوویم زیر یک سقف زندگی کنم ؟ بعد هم میبردنم اوین و چند چک و تو سری میزدند که چرا هنرپیشه بودی و در نهایت هم یک توبه نامه امضا میکردم بابت اینکه دیگر تعهد میدهم در کشور اسلامی دستم به دست نامحرمی برخورد نکند در صحنه فیلم ها ! فرزندم رو میبردند سربازی و بعد هم به بهانه کم کردن خدمت سربازی و دادن امتیاز و وعده ویلایی در بهشت به خط مقدم جبهه میبردند بعنوان پیشمرگ اسلام که روی مین بخوابه و شهید بشه و من میشدم مادر شهید . و اگر شانس میآوردم و شهید نمیشد حتما در جنگ یا بیمار روانی میشد یا شیمیایی یا اسیر یا معلول و شاید هم مفقود الاثر ! بعد از مدتی دعوتم میکردند در سیمای لاریجانی سفاک و میتوانستم نقش زن شهید رو بازی کنم و حساب بانکی ام سر به فلک بگذاره ! آنوقت سری میزدم به زیارت بیت الله الحرام و میشدم حاج خانم ! روز شهادت حسن و حسین و اره اوره و شمسی کوره شله زرد میپختم و عاشورا هم خرج نذر آغایان میکردم و تمام محل را نذری میدادم که همه مرا به دینداری بشناسند و بشم شهره آفاق . شوهرم هم ته ریشی میگذاشت و تسبیح شاه مقصودی بدست میگرفت و با پای چپ میرفت موال ! چون بازیگر بسیار توانایی هستم میتوانستم بروم حوضه علمیه قم و در رشته علوم اسلامی و الاهیات دکترا بگیرم و بشم مُلا باجی و سر سفره های حضرت عباس و امام حسن و شهدای اسلام روضه خوانی کنم و پولم از پارو بالا بره و زیادی رو در حسابهای رمز دار سوییس ذخیره کنم . بعد هم برای ثواب بیشتر برم و یک زن جوان برای شوهرم صیغه کنم تا به جای یک ویلا , یک آپارتمان هم در بهشت برام رزرو کنند .
ولی نکردم !!!! نخواستم ! خانه ام را گرفتند , گفتم فدای سر پسرم ! ویلای رامسرم تاراج شد و رفت زیر آب گفتم فدای سرم . مقداری از پول خودم و تمام پولهای شوهرم در بانک را مصادره کردند , گفتم فدای سر شوهرم . رفتم مملکت غریبی که حتی زبانشان را بدرستی نمیدانستم چون فرانسه تحصیل کرده بودم . روزی 16 ساعت در پمپ بنزین کار کردم . گفتم آزادی را چه ازان خریده ام ! از صبح زود تا آخر شب جان کندم و دویدم و پولها را روانه کالج پسرم در انگستان کردم . یک تشک داشتم که خودم و شوهرم روی آن میخوابیدیم و یک لیوان پلاستیکی و یک دست قاشق و چنگال و کارد و نمکدان ! باز هم گفتم نوش جانم . در عوض :
پسرم تحصیلات عالیه دارد . آدم موفقی است . شغلی را که دوست داشته پیشه کرده و بسیار راضی است ! بخاطر آزادی بیان زندانی و شکنجه نمیشود . جان کندم ولی ارزش و احترامم پیش شوهرم روز بروز بیشتر شد و حالا حتی از زمانی که دختر شاداب و جوانی بودم هم بیشتر دوستم دارد .
من لطمه های انقلاب رو میشناسم ! بزرگ شدن در محیط اختلاف و دعوا و کینه و لجبازی و خفقان را میفهمم ! میدونم در شریعت و فقه اسلامی و اراجیفی نظیر کتب شیطانی آیت الله دست غیب چطور بار گناه را زیاد میکند و مینشیند در مغز و روح و جان جوانان و آنان را خجالتی بار میاورد . من میدانم که در سر کلاسهای درس پسران از استمناء که یک حالت طبیعی است میترسانند در حالیکه وقتی با جنس مخالف عشق بازی را شروع کرد بتدریج سکس جای آنرا میگیرد ! و این میشود یک احساس گناه کبیره ! من میدانم عمل احمقانه جدا ساختن دختران از پسران و مساله بکارت چطور به دختران جوان و حتی به پسران ضربه میزند . فکر میکنی فحشا از کجا شروع میشود ؟ وقتی باکره بودن باعث شود روابط آزاد بین پسر و دختر پیش نیاید در اون صورت سکس قابل خرید و فروش میشود و آنوقت زن فاحشه ای که این کالا را برایگان دارد آنرا با پول معامله میکند و این میشود حرفه اش . امراض مقاربتی میگیرد : ایدز و هپاتیت و سوزاک و .... و منتقل میکند به مشتری بعدی ! فواحش در تمام دنیا قوانینی دارند جامع ! حتی آن زمان هم که شهر نو بود فواحش باید هر ماه برای آزمایش میرفتند به بهداری های مربوطه و ورقه بهداشتی دریافت میکردند . مامورین دولتی هر ماه این اوراق را چک میکردند در نتیجه اگر بیمار میشدند منتقل نمیکردند و درمان میشدند . نازنینم دلم برای نسل شما آتش میگیرد . از همه چیز محرومتان کردند و بجایش تا بخواهی بار گناه احمقانه بر دوشتان گذاشتند. گناهی که حق از آن بیخبر است و فقط از ذهن بیمار حاکمان سفاک مذهبی سرچشمه گرفته برای دوام حکومت دیکتاتوری - مذهبی شان . حتی حق کار کردن را هم ازتان گرفته اند . اسیر و برده یک نسل پیش یعنی پدرانتان شدید چون با بیکاری که نمیتوان مستقل شد و تشکیل زندگی داد. باید هوای نان آور خانه " پدر " را داشت و نان آور خانواده " پدر " میشود یک دیکتاتور کوچک در داخل چهار دیواری خانه ! دختران از هر چه مرد است متنفر میشوند چون جامعه مرد سالار است . پدر و برادر از دختر میپرسند کجا میروی ؟ با کی میروی ؟ چرا میروی ؟ دوست پسر داری ؟ اما اگر پسر بود باز هم اینطور بود ؟ دختر حق ندارد دست پسری را لمس کند در کنارش دراز بکشد و یا هم کلام شود و تبادل عشق و محبت کند ! از خانه فراری و گریزان میشود و اولین کسی که شرایط مادی و معنوی دروغین و ساختگی را داشته باشد را انتخاب میکنه بعنوان همسر و بعد از چند ماه که میبیند همه اینها رویا بوده اختلافات شروع میشود . قهر - لجاجت - کتک و طلاق .... و این حلقه بیمار ادامه پیدا میکند .
سالهاست پسرم با دوست دخترش زندگی میکند در یک خانه ! به ازدواج اعتقاد ندارند چون دوست ندارند فرزند داشته باشند . معتقدند اگر بچه داشته باشند باید زندگیشان را وقف قرزند کنند چون برای فرزند اهمیت زیادی قائل هستند . فقط دوست دارند خودشان از زندگی لذت ببرند . مسافرت پیک نیک . بهترین رستورانها بهترین ساحل و تمام جاهای دیدنی دنیا ! به همیدگر هم حق میدهند که اگر روزی یکی از آن دو نخواست میتواند براحتی برود بدنبال زندگی اش !
نازنینم اینها را گفتم که بدانی من حتی در زندگی فرزندم که خود بدنیا آوردم و زحمت زیادی برایش کشیدم دخالتی نکردم با اینکه دلم میخواست نوه داشته باشم اما شادی اونها برام مهمتر بود . پسرم خودش نمی خواست بدنیا بیاید و من بدنیایش آوردم پس هرگز طلبکار نیستم . من دوستش دارم و همینقدر که دوستم دارد و مرا میبیند و میبوسد و مادر صدایم میکند دنیایم را پر میکند و از سرم هم زیادی است ! "

2003-06-13T16:43:00.000+04:30

بالاخره تموم شد از ديشب تا الان 70 تا ورقه صحيح كردم . ديگه چشمام داره سياهي ميره ، اونم چه ورقه هايي ، با اينكه امتحان رو تا حد ممكن آسون گرفته بودم اما باز هم يه 10-15 نفري مي افتند. الان هم بايد برم بشينم ليست رو بنويسم . به نظر شما توي نمره نهايي چقدر بهشون ارفاق كنم؟!

2003-06-12T23:06:00.000+04:30

انتخاب
كار مشكلي بود . بايد انتخاب ميكردم ، يه انتخاب سخت ، يه انتخابي كه شايد توي زندگي خودم هيچ تاثيري نداشت و شايد زندگي يه عده رو زير و رو ميكرد.
يه آگهي توي روزنامه همشهري: " منشي خانم ديپلمه نيازمنديم... "
و من امروز بايد اون منشي رو انتخاب ميكردم . از بين 300 نفري كه تلفني تماس گرفته بودند به 30 نفر گفته شده بود كه براي مصاحبه خودشون رو آماده كنند و از بين اونها هم 10 نفر اومدند كه اين كار من رو راحت تر ميكرد.
ديگه باورم شده كه خوب حرف ميزنم ؛ صبح لباس رسمي پوشيدم و رفتم سراغ آدمهايي كه منتظر من بودند تا باهاشون مصاحبه بكنم و از بينشون يه نفر رو براي كار انتخاب كنم . البته اولش قرار نبود تنها باشم ولي خوب تقريبامجبور شدم تنهايي اين كار رو بكنم.
خيلي شمرده و رسمي و با آرامش و تحكم حرف ميزدم . ازشون سوال ميكردم و سعي ميكردم تمام عكس العملهاشون رو در نظر بگيرم . تمام چيزهايي كه بايد رعايت ميشد رو چك ميكردم: قيافه ، طرز لباس پوشيدن ، نحوه صحبت كردن ، نوع نگاه و حتي تيك هاي عصبي كه داشتند ، مثل بازي كردن با خودكار و ....
اعصابم خيلي بهم ريخت . از توي 10 نفري كه براي مصاحبه اومده بودند – با وجود اينكه توي متن آگهي قيد شده بود " ديپلمه" - ، دو نفر ليسانس داشتند. يكي ليسانس ادبيات فارسي و ديگري مهندسي كشاورزي ، نميدونم توي اين مملكت چي ميگذره كه يه دختر 26 ساله با مدرك مهندسي حاضر ميشه با ماهي 60000 تومان از صبح تا عصر هر روز بياد و منشي گري كنه ؟؟
وقتي تموم شدند ، با شك و ترديد يكيشون رو انتخاب كردم و پشت برگه ثبت نامش نوشتم OK. .
فقط خداكنه اشتباه نكرده باشم . خدايا....

2003-06-11T23:37:00.000+04:30

به اين آقاهه هم يه سري بزنيد ، به نظر من كه خيلي با حال مينويسه.

2003-06-10T20:32:00.000+04:30

چرا من انقدر كار دارم؟
هر سال اين موقع ها بخاطر امتحانات دانشگاه سرم شلوغ ميشد و مجبور ميشدم بشينم سر درسم . امسال اوضاع جالبتر شده ، يعني از يه طرف بايد برم دانشگاه امتحان بدم و از يه طرف هم بايد برم مدرسه امتحان بگيرم . آخه اين چه رسميه ؟
تازه به شاگردام هم هزار تا قول دادم كه بايد بهشون عمل كنم ! درس هم كه هيچي نخوندم ، ترم هم داره تموم ميشه....
كاش شبانه روز 40 ساعت بود!

2003-06-08T09:59:00.000+04:30

زكجا آمده ام؟
گفتند: مسلماني !، گفتند : مسيحي نيستي ، كليمي نيستي ، بودايي و چه و چه نيستي و زرتشتي هم مباش!
گفتند: " ايراني" هستي ، اروپايي نيستي ، امريكايي نيستي ، از خاور دور نيامده اي ....
گفتند: زنده اي !، زندگي كن ! ؛ زنده ام ؟
و من مي انديشم: " هستم؟! ".

2003-06-06T23:40:00.000+04:30

خاطرات ، خاطرات ، خاطرات ...
بخش بزرگي از ذهنهامون رو پر كرده اند ، شايد هر روز كه ميام و اينجا مينويسم بخاطر اين باشه كه اونروز رو فراموش نكنم .اما بعضي روزها هستند كه احتياج به ثبت شدن ندارند.
چند دقيقه پيش با يكي از بچه ها صحبت ميكردم . ياد گذشته ها كرديم ، ياد اون موقعي كه يه اكيپ 25 نفري پاشديم رفتيم كوه ، يه اكيپي كه فقط يكهفته بود با هم آشنا شده بوديم . اونم بواسطه يك فعاليت مشترك .اونروز كوه خيلي حال داد انقدر كه فكر نميكنم هيچوقت فراموشش كنم ، به همه خيلي خوش گذشت و شايد بتونم بگم از معدود روزهاي زندگيم بود كه فكر كردم زندگي انقدر ها هم كسل كننده نيست....
نميدونم چي شد و چرا و مقصر كي بود ؟ ولي الان از اون گروه بزرگ چيزي جز 5-6 نفر باقي نمونده اند كه البته جزء صميمي ترين دوستانم هستند.
شايد پاشيده شدن گروه – به قول يكي از دوستان - بخاطر اين بود كه توي يه مدت كم ، خيلي با هم صميمي شده بوديم . شايد يه عده جنبه شو نداشتند . شايد اگه يه عده براي جمع احساس مسوليت نميكردند الان اوضاع يه جور ديگه بود . شايد هم ...
بگذريم!
8-4 خرداد سال گذشته يكي از بهترين خاطرات زندگي من رو تشكيل داده و فقط بچه هاي S.U.S.M.E ميفهمند من چي ميگم.
يادش بخير...

2003-06-06T15:57:00.000+04:30

انگار اصلا توي كله اش مغز نيست ، يه ديوونه واقعيه ، به هيچ صراطي هم مستقيم نيست، يه ترك به تمام معنا....
اما با همه ديوونگي هاش امروز يه حرفي بهم زد كه ديدم راست ميگه ، گفت : " ما سعي نميكنيم مشكلات رو حل كنيم در عوض با مشكلات كنار ميايم "
فكر كنم راست ميگه نه؟

2003-06-05T09:52:00.000+04:30

اين قافله عمر عجب مي گذرد....

2003-06-04T11:09:00.000+04:30

يادمه اون روز راديو از صبح فقط قرآن پخش ميكرد ، يادمه هوا كاملا آفتابي بود ، يادمه رفتيم مدرسه و بعد گفتند مدرسه ها تعطيله؛ برگشتيم خونه هامون، يادمه توي امتحانات ثلث سوم بود فكر كنم تاريخ داشتيم ، جنگ هم بود ، يادمه از فرصت استفاده كرديم و رفتيم همدان ، يادمه تلويزيون هميشه صندلي خاليش رو توي جماران نشون ميداد ، خوب يادمه عمامه كروبي از سرش افتاده بود و هر پنج دقيقه يكبار غش ميكرد ، خيلي چيزا يادم مياد....
اما كاش نمرده بود . اي كاش هنوز زنده بود و ميديد چه به روزگار اين مملكت اومده . كاش زنده بود و ميديد كه اين مملكت رو توي چه منجلابي فرو برده . كاش ميديد كه ثمره دولت تعيين كردنش چيزي جز فساد و فقر و اعتياد و بيكاري نبوده . كاش ميديد كه ديگه چيزي نمونده كه امريكا به پشتوانه اين ملت توي دهن دولت بزنه . كاش اينها رو ميديد.
نميدونم اون موقع كه مرد از اوضاع مملكت خبر داشت يا نه؟ نميدونم اون موقع فكرش رو ميكرد كه روزي محبوبترين فرد ايران تبديل بشه به يكي از افراد منفور اين مملكت يا نه ؟ نميدونم اگه بود توضاع بهتر ميشد يا بد تر؟!
نميدونم ... ولي اينو ميدونم كه ديگه يكنفر كمتر يا بيشتر فرقي به حال اين مملكت نميكنه ؛ حتي اگه اون فرد خميني باشه!!!

2003-06-03T16:19:00.000+04:30

ديشب تولد يكي از بچه ها بود و ما هم طبق معمول خراب شده بوديم خونه شون ، نميدونم چرا ولي ديگه برام تكراري شده . نه اينكه خوش نگذره ها ، نه ! ولي همه تولد ها يه شكل اند ديگه . تازه اگه يه اكيپ آدم داشته باشيد كه هر ماه مجبور بشيد دو تا تولد بريد ، ديگه كا ملا متوجه حرف من ميشيد .
ياد تولد هاي دوران بچگي افتادم . يادتونه؟ اون كارت دعوتهاي كذايي ، مسابقه سيب خوري ، ....
الان توي همه تولد ها آدمها كراوات ميزنند ، با يه ارگ يا گيتار يا يه دونه ضبط صوت 3-2 ساعت ميزنند و ميرقصند ، حتما "گل گلدون من" رو ميخونند ، بعدش شام ميخورند كه البته هميشه سالاد الويه هم بايد روي ميز باشه ، بعدش چند تا آهنگ ديگه رو با هم ميخونند ( احتمالا دوباره گل گلدون من ) بعدش هم كيك و" بيا شمعها رو فوت كن..." .
خوب حالا وقت باز كردن كادوها شده كه كتاب و عروسك و احتمالا يه هديه غير منتظره ( تو مايه هاي پستونك) جزء لاينفك قضيه هستند . خيلي خوب تموم شد . برين خونه هاتون!
- خيلي خوش گذشت.
- خيلي حال داد .
- شب بخير!
- اميدوارم 2000 ساله بشي.
- شب بخير
- خدا حافظ.
...
من كه فكر ميكنم قديمها بيشتر حال ميداد. شما چي ؟

2003-06-02T14:55:00.000+04:30

هوا ابري بود. باد همه جا رو پر از گرد و خاك كرده بود و با خودش كيسه هاي نايلوني رو توي هوا ميچرخوند . مجبور شدم پنجره ها رو ببندم و از پشت شيشه هاي دوديشون به تماشاي طوفان بشينم .
آسمون رعد و برقي زد و به شدت بارون گرفت ، حالا ديگه كيسه هاي نايلوني توي هوا سرگرون نبودند . طاقت نياوردم ، پنجره ها رو باز كردم ؛ بوي نم بارون همه خونه رو پر كرد.

2003-06-01T18:20:00.000+04:30

يه 5-6 ماهي ميشد كه يا خواب نديده بودم يا اگرم ديده بودم ، اصلا يادم نمونده بود. بعضي وقتا هم كابوس ديده بودم كه خودم نخواسته بودم يادم بمونه . اما ديشب بعد از اين همه مدت يه خواب خوب ديدم ، يه خوابي كه حداقل براي يه چند روزي يادم نميره .
بهتون نميگم چي خواب ديدم كه تو خماريش بمونين ، اما جدي جدي نكنه خبريه و من خودم خبر ندارم .آخه چجوري ميشه آدم به يكي فكر نكنه و بعد خوابش رو ببينه؟؟؟!!
چي بگم خواب ديدن ما هم داستاني شده ها يا انقدر خواب نمي بينيم كه حوصله مون سر ميره يا يه خوابي ميبينيم كه حسابي ميريزتمون بهم... خلاصه اگر امروز 6.5 صبح مجبور نبودم برم بيرون ، حاضر بودم تا شب بخوابم كه حداقل ببينم آخرش چي ميشه؟؟؟ :):):)
آهاي آدمهايي كه به تعبير خواب اعتقاد دارين و ادعاتون ميشه ! بجنبيد ببينم چكار ميكنيد....

2003-05-31T14:23:00.000+04:30

خيلي وقته كه ميخوام به اين دوست عزيز لينك بدم . اما تا امروز وقت نكرده بودم ، نوشته هاش فوق العاده است . از من ميشنوين چاي تلخ رو از دست نديد.
ممنون از پانته آ .

2003-05-28T19:05:00.000+04:30

راستي شما يادتونه كي بود ؟‌
من ديگه يادم رفته اما فكر كنم حول و حوش دوم خرداد بود ....

2003-05-28T16:31:00.000+04:30

بريده اي از يك روزنامه
سرهنگ سيد جعفر محمودي رياست كلانتري 135 آزادي :
"برخي سارقين جيب بر با استفاده از اتوموبيلهايي كه احتمالا پلاك آن زير سپر قرار دارد و يا شماره پلاك آن گل آلود است و قابل مشاهده نيست ، دو نفر از همدستان خود را به عنوان مسافر روي صندلي عقب سوار كرده و بين آنها ساك يا وسيله اي را به گونه اي كه جا براي سوار شدن نفر سوم نباشد قرار ميدهند و روي صندلي جلو نيز يكي از همدستان خود را سوار ميكنند و در كنار وي اقدام به سوار كردن مسافر ميكنند . هنگام حركت راننده به بهانه بسته نشدن در سمت مسافر خم ميشود تا در را ببندد و در همان لحظه كه جا اندكي براي دو نفر ديگر تنگ شد همدست وي اقدام به سرقت جيب مسافر ميكند و بعد از آن راننده با اين سوال كه مقصد مسافر كجاست ؟ با عذر خواهي اظهار ميكند كه مسير ديگري را ميرود و اشتباه است و او را پياده ميكند.
در اين خصوص هنگام سوار شدن به تاكسي هاي شخصي ، شماره اتومبيل و وضعيت راننده را به خاطر بسپاريد تا در صورت وقوع جرم ، اطلاعات لازم را در اختيار پليس قرار دهيد . "
خوب ان شاا... كه مفهوم بود ديگه قبل از اينكه سوار تاكسي بشين ، اول شماره شو يادداشت ميكنيد و بعدش يه نقاشي از قيافه راننده ميكشيد .
خيلي خوب حالا ميتونيد سوار بشيد اما حواستون باشه اگه كيفتون رو زدند ، تقصير خودتونه . پليس كه قبلا هشدار داده بود!!!

2003-05-27T15:19:00.000+04:30

يك روز خوب
چه حالي بهتون دست ميده اگه اين ترم يه درسي رو داشته باشيد و با استادش هم رو در وايستي داشته باشيد و توي ترم هم طبق معمول لاي كتاب رو باز نكرده باشيد و توي يكهفته اخير با هزار زحمت و مصيبت با كمك يكي از دوستاتون درس رو تموم كرده باشيد ، اونوقت سر جلسه تازه بفهميد كه امتحان كتاب بسته است و شما هم هيچكدوم از فرمولها رو نه توي ماشين حسابتون ريختيد و نه حتي كف دستتون نوشتيد و خلاصه با كلي مكافات و مصيبت جواب چند تا از سوالها رو بنويسيد و آخر امتحان هم وقت كم بيارين و بقيه سوالها رو نتونيد جواب بديد. بعدش هم كه از جلسه امتحان اومديد بيرون ، تا ساعت 6 بعد از ظهر دائم توي آزمايشگاه چشمتون توي چشم همون استاده باشه و اونم كلي تحويلتون بگيره و شما بيشتر خجالت بكشيد كه چه گندي توي امتحان بالا آورديد...
از همه اين حرفها گذشته شب شام خورده باشي و بياي خونه و ببيني مامان هنوز ميز رو جمع نكرده و منتظر تو مونده و بخاطر تو اون روز هم عدس پلو پخته كه خيلي دوست داري و تو هم دلت نياد بهش بگي شام خوردي و مجبور شي تا سر حد مرگ غذا بخوري بعدش هم كه ميخواي خبر مرگت بعد از سه روز بري سراغ وبلاگ خراب شده ات ، با error 691 روبرو بشي و تازه بفهمي كه اكانت اينترنتت تموم شده و مجبور بشي با همه خستگيت تا ساعت 2 شب بيدار بموني تا بتوني از اون اكانت شبانه پر سرعتت استفاده كني . وقتي هم كه وصل شدي يه چيزي حدود 10 دقيقه طول بكشه تا صفحه ات load بشه و تو نتوني بفهمي اشكال از خودته يا از blog spot ؟؟؟؟!!!!!

2003-05-27T00:20:00.000+04:30

ديروز ظهر با خيال راحت، توي اتوبان نيايش در حاليكه كمر بند ايمني ام رو هم كه محافظ جان ماست بسته بودم ، داشتم گاز ميدادم و ميرفتم كه يكمرتبه پيكاني كه جلوي من بود خيلي راحت تصميم گرفت از لاين سوم اتوبان دور بزنه و از يكي از خروجي هاي قبلي خارج بشه ....
خدا ميدونه اگه ترمز هام " خيلي خوب " كار نمي كردند الان كجا بودم ؛ فقط مطمئنم كه اون موقع كمربند ايمني هم نميتونست دردي ازم دوا كنه !
نتيجه اخلاقي :
توي اين مملكت داشتن ترمزهاي مطمئن خيلي بهتر از بستن كمربند ايمني است.

2003-05-24T14:43:00.000+04:30

هيچ حيوان درنده خويي نيست كه بويي از شفقت نبرده باشد . و من بويي از شفقت نبرده ام ، پس حيوان درنده خويي نيستم !

" ويليام شكسپير "

2003-05-23T16:52:00.000+04:30

محمد رضا نوشته :
" سکوت يا عدم سکوت مساله چيز ديگريست:
هر عملی که از من سر می‌زنه به "من" تعلق دارد و برآيند حاصل از درگيری‌های نيروهای وارد بر رفتار عقايد احساسات وعقل "من" است.
که "من" تشکيل يافته از رفتارهای گذشته حال و آينده "من" است.
فکر می‌کردم چقدر چقدر شفافيت در رفتار خوبه!
بايد طوری زندگی کرد که اجباری به پنهان کاری نباشد.
چقدر صداقت خوبه!
يک بار به امير گفتم که صداقت هزينه داره همانطور که عدم صداقت هزينه داره
اما هزينه‌های صداقت دل‌نشينه و ارزش هزينه دادن را دارد. "

2003-05-23T15:58:00.001+04:30

آهاي آدمهايي كه اينجا رو ميخونيد و من رو هم از بيرون ميشناسيد! اگه ميتونيد يه مدتي من رو تحمل كنيد اگر هم نميتونيد ، بي خيال بشين فقط لطف كنيد بهم گير نديد.
ممنون!!!

2003-05-23T15:58:00.000+04:30

نميدونم چرا ؟ ولي يه چند وقتيه حالم خرابه . خسته ام . حوصله ندارم . سوژه خنديدنم شده آدمها ، به مردم ميخندم ، به هم كلاسي هاي چندين ساله ام ميخندم و بعد كه فكرش رو ميكنم حالم از خودم بهم ميخوره .
حافظه ام تعطيل شده هيچي يادم نميمونه حتي pass word ها و اين بيشتر اعصابم رو خورد ميكنه . دوستهاي دور و برم هم كه يكي يكي از خودم ميرنجونم ، حال و حوصله بحث كردن رو ندارم همه چي برام بي اهميت شده . براي هيچ كس و هيچ چيز نميتونم فكرم رو مشغول كنم .
همه چي رو به ت... حواله ميدم ، شايد الان بهترين كار باشه يا حداقل تنها كاريه كه از دستم بر مياد .
اينجا هم نوشتنم نمياد ، برام خيلي سخت شده اما فعلا تنها چيزيه كه آرومم ميكنه . از وقتي قرار شده زيبايي ها رو ببينم از وقتي كه به قول دوستان سعي كردم " سيگنال منفي " بودن رو كنار بزارم هم ديگه بدتر . چون هر چي كه ميگردم نه چيز زيبايي ميبينم نه نكته مثبتي . مملكت رو كثافت برداشته ! كجاش قشنگه؟؟؟؟؟؟؟

2003-05-21T20:18:00.000+04:30

آخه آدم چي بگه؟!
يه نگاهي به اينها بندازيد.
براي هزارمين بار متاسفم. :(:((((((((((((((((((((((

2003-05-21T19:41:00.000+04:30

با دلهره از پله ها بالا رفتم و زنگ زدم . دختر جووني در رو باز كرد و قبل از اينكه من چيزي بگم پرسيد : " آقاي س...؟ "
- : بله.
- : بفرماييد داخل!
اضطرابم بيشتر شده بود . روي يكي از صندلي ها نشستم و مشغول بازي با انگشتهام شدم ...
- : قبلا اينجا اومده بوديد؟
- : نخير.
- : لطفا اينو پر كنيد! ( و كاغذي رو همراه با يك خودكار روي ميز گذاشت )
وقتي فرم رو پر كردم و بهش برگردوندم گفت :" بريد توي اون اطاق و آماده بشيد..."
ديگه داشتم واقعا ميترسيدم ، در حاليكه سعي ميكردم اضطرابم رو مخفي كنم ، پا شدم و رفتم توي اطاقي كه گفته بود . صندلي عجيب و غريبي اونجا بود . رفتم و روش نشستم . چند لحظه بعد در اطاق باز شد و مرد ميانسالي كه ماسك به دهان داشت وارد شد و كارش رو شروع كرد .
...
ساعتي بعد وقتي كارش تموم شد ، ماسك رو از جلوي دهنش برداشت و گفت : " دهنتون رو بشوريد . تا دو ساعت هم چيزي نخوريد..."

2003-05-20T10:47:00.000+04:30

كسي ساعت منو نديده؟! اينجا نيست! توي اطاق شما نيست؟ همه جا رو گشتم نبود. پاشو ببينم! پاشو ميخوام ببينم زير تو نباشه؟! اصلا توي اين خونه هيچي سر جاش نيست . هميشه دردسر داريم.آخه من چه ميدونم وقتي اومدم خونه كجا گذاشتمش؟!! اصلا ولش كن خودش پيدا ميشه. ساعتت رو باز كن بده من ببندم ، مبخوام برم !!!
آخ جون ، اينهاش ، پيدا شد ، توي جيب مانتوم بود....
بعد خيلي راحت يه بسته " خلالي ذرت و سيب زميني اشي مشي " رو تا تهش خورد ، كفشهاش رو پوشيد ، خودش رو توي آينه نگاه كرد و از در خارج شد....

2003-05-19T17:54:00.000+04:30

"جنبش واژه زيست"

پشت كاجستان ، برف.
برف ، يك دسته كلاغ.

جاده يعني غربت.
باد ، آواز ، مسافر ، و كمي ميل به خواب .
شاخ پيچك ، و رسيدن ، وحياط.

من ، ودلتنگ ، و اين شيشه خيس.
مينويسم ، و فضا .
مينويسم ، و در و ديوار، و چندين گنجشك.

يك نفر دلتنگ است.
يك نفر ميبافد.
يك نفر ميشمرد.
يك نفرميخواند.

زندگي يعني : يك سار پريد .
از چه دلتنگ شدي ؟
دلخوشي ها كم نيست: مثلا اين خورشيد،
كودك پس فردا،
كفتر آن هفته.

يك نفر ديشب مرد
و هنوز ، نان گندم خوب است .
و هنوز ، آب ميريزد پايين اسبها مينوشند .

قطره ها در جريان ،
برف بر دوش سكوت
و زمان روي ستون فقرات گل ياس.

" سهراب"

2003-05-19T10:02:00.000+04:30

اين روز ها بحث دختران فراري خيلي داغه ، توي خيابونها هم دوباره بگير و ببند زياد شده ، چند شب پيش توي برنامه " پخش پنج " يكي از مسوولين نيروي انتظامي رو دعوت كرده بودند و كلي راجع به اين موضوع و مزاحمتهاي خياباني صحبت كردند كه آخرش هم به هيچ نتيجه اي نرسيدند .
روسپي ها رو بايد پاسخ اجتماع به شمار آورد ؛ پاسخ به نيازي كه بدون هيچ فكر و تدبيري هميشه ناديده گرفته شده و حالا روز به روز داره خودش رو بيشتر نشون ميده و از دست هيچ كس هم كاري بر نمياد.شايد نيروي انتظامي فكر ميكنه كه با بازداشت و زندان و شلاق و ... مشكل حل ميشه . ولي همه مون ميدونيم كه اينطور نيست.
خانه از پاي بست ويران است.

2003-05-18T09:44:00.000+04:30

من امروز چيزي نمينويسم ، يه چند خطي شما زحمت بكشيد ببينيم چجوري ميشه؟
راستي به سرم زده message board درست كنم . كسي ميدونه چجوري ميشه؟

2003-05-17T19:01:00.000+04:30

نميدونم يادتون مياد يا نه ؟ اون موقع كه هنوز خيلي كوچكتر از اين حرفها بوديم ، اون موقع كه هنوز خيلي چيز ها رو نمي فهميديم . آره همون موقعي رو ميگم كه ساده و پاك و بي آلايش بوديم همون موقعي كه حرف پدرو مادر و معلم برامون حكم وحي منزل رو داشت . وقتي كلاس اول دبستان بوديم رو ميگم ؛ يادتونه؟!
من كه خوب يادمه . البته خوب خوب كه نه چون هر كاري ميكنم بجز يكي دو نفر ديگه اسم هيچ كدوم از همكلاسي هام رو يادم نمياد ....
حالا چي شد كه من ياد كلاس اول دبستان افتادم ؟ الان ميگم : عرض شود كه مامان ما هم معلم كلاس اول دبستانه و امروز فيلم جشن الفباي شاگردهاش رو آورده بود خونه ببينيم . هر چند زمان ما از اين برنامه ها خبري نبود ولي وقتي داشتم فيلم رو نگاه ميكردم ، دائم قيافه معلم كلاس اول خودم رو مجسم ميكردم ، راستش يه جورايي به بچه هاي مامان حسوديم شد . پاك پاك پاك! كاش هنوز بچه بودم .
آخر فيلم از بچه ها همون سوال تكراري هميشگي رو ميپرسيدند : " دوست داري چكاره بشي؟ " و جوابهاي بچه ها هم مثل هميشه آدم رو متعجب ميكرد: " معلم كلاس اول- دكتر قلب- مهندس برق- چتر باز- معلم شنا و..."
راستي شما ها هنوز يادتونه ميخواستيد چكاره بشيد !؟
من كه يادم نيست شايد خلبان – دكتر – مهندس – معلم يا شايد هم...

2003-05-16T23:42:00.000+04:30

تموم شد . امروز روز آخرش بود . ديگه فكر نمي كنم قرار باشه تا آخر عمرم يه همچين چيزي رو تجربه كنم ؛ مدرسه رو ميگم ، معلمي رو ميگم ، خيلي جالب بود 4-3 ماه بيشتر طول نكشيد اما برام واقعا جالب بود ، برام يه تجربه خيلي خيلي بزرگ بود.
امروز باهاشون خدا حافظي كردم ، باهاشون دست دادم و ديده بوسي كردم، انگار داشتم ميرفتم مسافرت. حالم خيلي گرفته شد . فكر نمي كردم انقدر بهشون عادت كرده باشم : با همه اذيت كردنهاشون ، با همه ديوونه بازيهاشون، با همه درس نخوندنهاشون، متلكهاشون ، ترسيدن هاشون ، آقا آقا گفتن هاشون ، با برپايي كه مبصر وقتي وارد كلاس ميشدم ميداد ، با گچ و تخته سياه ، با كادر مدرسه ، با مستخدمي كه دردفتر رو برام باز ميكرد و جلوم خم ميشد در حاليكه سن پدر بزرگم رو داشت ، با كامپيوتر هاي نفتي كارگاه ، با چايي هاي بدمزه دفتر ، با خلافهاي ريز و درشتي كه بچه ها ميكردند و خلاصه با همه چي اش خو گرفته بودم و به همه شون عادت كرده بودم ، حيف تموم شد. دوران خوبي بود !
هنوز يه كم زوده وگرنه ميگفتم :
" يادش بخير "

2003-05-16T09:16:00.000+04:30

ميخندند! به ريش آقايان و بر اين اعلان!

[توضيح... ]

2003-05-16T08:24:00.000+04:30

چند وقت پيش طي يك توفيق اجباري ، مجبور شدم دم در بيمارستان دي توي خيابون وليعصر به مدت 45 دقيقه منتظر يه نفر بشم. توي اين مدت كه جلوي در بيمارستان وايساده بودم صحنه هاي جالبي رو ديدم كه شايد هميشه انقدر بهشون دقت نميكردم :
نميدونم دقت كرديد يا نه؟! تقريبا جلوي در تمام بيمارستانها يكي از اين دكه هاي گلفروشي گذاشتند كه اتفاقا خيلي هم بي سليقه گل آرايي ميكنند و خيلي هم گرونتر حساب ميكنند . خلاصه اونروز جلوي در بيمارستان وايساده بودم وداشتم گلهاي اون گلفروشي رو نگاه ميكردم كه متوجه حضور يكي از مستخدمين بيمارستان توي گلفروشي شدم. كمي كه دقت كردم ديدم آقاي مستخدم يك كيسه خيلي بزرگ سياه رنگ رو آورده و داره سر قيمتش با گلفروش چونه ميزنه !!! منم مونده بودم تو كف كه اين كيسه هه چيه و مستخدم بيمارستان به گلفروشي چه ربط داره ؟؟؟؟؟؟؟
كمي كه گذشت گلفروش شروع كرد به خالي كردن كيسه سياه رنگ. فكر ميكنيد توش چي بود؟ بله درسته توي كيسه پر بود از سبد و طلق و اسفنج و... كه از مريض هاي قبلي توي اطاقهاشون جا مونده بود و حالا نظافتچي بيمارستان داشت اونها رو دوباره به گلفروش ميفروخت . قيمت توافقي شون هم خيلي با مزه بود : تمام تيكه ها رو شمردند و به ازاي هر قطعه 100 تومان كه در مجموع 1200 تومان شد و نظافتچي هم با خوشحالي گرفت و به سمت بيمارستان راه افتاد...
حالا شما قيافه منو مجسم كنيد : توي پياده رو جلوي در بيمارستان دي ، كلافه از تاخير دوستم و به همراه 4 تا شاخ كه روي سرم سبز شده اند ، وايسادم و زل زدم به گلفروشي و به اين فكر ميكنم كه كجاي كار اين مستخدم يا گلفروش اشكال داره كه من نمي تونم هضمش كنم ؟! مگه غير از اينه كه يه سيستم بازيافت درست كردند اونم با بازدهي بالا ....؟!
خلاصه ما كه نفهميديم اما اگه شما فهميديد كجاي كار اشكال داره منم خبر كنيد . ممنون!

2003-05-14T08:30:00.000+04:30

آقا ما يه استاد معارف 2 داريم كه يه آخوند پير و بد اخلاقه و خيلي هم گيره!ديروز آخر كلاس داشت حاضر غايب ميكرد و يكي يكي اسمها رو ميخوند و ملت هم اگر حاضر بودند دستشون رو بلند ميكردند و آخوند مربوطه هم وقتي مطمئن ميشدند كه طرف خودشه و كلكي تو كار نيست، حاضري رو توي ليستشون مرقوم ميكردند ... اين روند ادامه داشت تا اينكه حاج آقا رسيدند به اسم " عسگري " ؛ وقتي اين اسم خونده شد دو نفر هم زمان دستشون رو بالا بردند و حضرت استاد هم كه كلي بچه تيز تشريف دارند اسم كوچيكشون رو خوندند و كه از قضاي روزگار هر دو تاشون " علي " بود – حول نشيد، هيچ نسبتي با اون وبلاگ نويس معروف ندارند .- استاد بيچاره هم كه خنگ مونده بود كه چكار كنه و از كجا بفهمه كي به كيه متوسل به شماره دانشجويي شد و شكر خدا شماره دانشجويي " علي عسگري " ها با هم فرق داشت و مشكل حل شد و لبخند ظفرمندانه اي روي لبان استاد نقش بست.
چند ثانيه بعد جناب استاد در حاليكه نهايت استفاده رو از مغزشون ميكردند ، خيلي جدي و متفكرانه پرسيدند :" شما دو تا اخوي هستيد؟!".

2003-05-13T15:53:00.000+04:30

شوشو رفت !!!!!؟؟؟؟؟

2003-05-12T07:32:00.000+04:30

يكي از بچه هام ( شاگردام ) هستش كه به قول خودش عشق" قيصر" داره، هميشه شلوار پارچه اي ميپوشه با پيراهن مردونه ، كله اش رو كچل ميكنه و يه دونه هم چسب زخم ميزنه بالاي ابروهاش ووقتي هم ازش ميپرسم : " اين چسبه چيه ؟ " ميگه :" آقا ميخوايم بگن جاي قمه است ." خلاصه كلي فيلمه و سوژه خنده است ؛ يكسري رفتار بامزه مربوط به خودش رو هم داره مثلا تا بحال نشده جلو تر از من راه بره يا اينكه هر وقت باهاش دست ميدم دستش رو ميبوسه و به پيشونيش ميزنه ، صداش رو هيچوقت بلند نميكمه و ... راستش هيكل درشتي هم داره اما قدش كوتاهه و كلا تيپش مثل يه" قيصر" كوچولو ميمونه ...
امروز توي كارگاه نشسته بودم و داشتم از بچه ها امتحان عملي ميگرفتم وهمه هم ساكت بودند و سرشون به كار خودشون گرم بود كه يكدفعه در كارگاه باز شد و" قيصر" پريد تو ، يه دونه هزار تومني هم توي دستش بود و با عجله گفت :" آقا آقا اينو قايم كنيد " . منم كه مونده بودم اين چيه و چكارش كنم ، گفتم برو يه جا توي كارگاه قايمش كن ؛ اونم رفت و زير يكي از key board ها قايمش كرد .
در همين حين معاون مدرسه نفس زنان در كارگاه رو باز كرد و پريد تو و تقريبا تا وسط كارگاه اومده بود كه تازه چشمش به من افتاد و گفت : " ببخشيد آقاي س... دنبال علي... ميگردم؟!" منم پسره رو صدا كردم و دادمش دست معاون مدرسه و آقاي ناظم هم شروع كرد به گشتن جيبهاي پسرك و بعد هم كه چيزي پيدا نكرد ، عذر خواهي كرد و رفت .
بعد از رفتن ناظم ازش پرسيدم: " جريان چي بود ؟ " اونم در حالي كه داشت هزار تومني رو از زير key board بر ميداشت گفت : " هيچي آقا يه كلاس دوميه هستش خيلي مايه داره ، ما هم هزار تومن خفتش كرديم رفته به ناظم گفته..." .

2003-05-11T08:31:00.000+04:30

داشتيم ناهار ميخورديم كه يكدفعه صداي جيغ و داد وحشتناكي از توي راهرو شنيده شد . مامان پا شد و در رو باز كرد كه ببينه صدا از كجا داره مياد وچه خبر شده؟!
حالا ميشد صدا رو واضح تر شنيد . صداي دختركي بود كه داشت كتك ميخورد و با هر ضربه اي كه بهش وارد ميشد فريادش بلندتر ميشد و گريه كنان كلماتي نه چندان واضح رو با ناله فرياد ميكرد . در همه خونه ها باز شده بود و همسايه ها كله ها شون رو از لاي در بيرون آورده بودند كه ببينند "چه خبره؟" ، تنها دري كه باز نشده بود همسايه روبرويي ما بود . آپارتمان 212 كه يه دختر عقب مونده دارند به اسم "مريم" و احتمالا مادر مريم تمام عصبانيت و خستگيش رو داشت با كتك زدن دختر عقب مونده اش تخليه ميكرد.
دلم گرفت؛ همسايه هاهم يكي يكي سرشون رو تكون ميدادند و به خونه هاشون برميگشتند. هيچكس به خودش اجازه نداد توي زندگي خصوصي آپارتمان 212 دخالت كنه.
برگشتم توي خونه ، نگاهي به بشقاب نيمه كاره خودم انداختم و به تختم پناه بردم ، سرم رو زير بالش فرو بردم تا شايد با نشنيدن صداي دخترك صورت مساله رو پاك كرده باشم....

2003-05-10T18:23:00.000+04:30

نقاش
عرض شودكه باباي ما يكسري عتيقه جات داره كه از پدرش بهش ارث رسيده و حقيقتش اينه كه هيچكس تا هفته پيش بهشون توجهي نميكرد.
هفته پيش يكي از فاميلهاي دور ما – دقيقا ميشه دختر پسر عموي بابام – كه ميدونستيم چند ساليه نقاشي ميكشه زنگ زد و اجازه گرفت كه بعدازظهر همون روز براي گرفتن چند تا عكس از عتيقه ها با شوهرش بيان خونه ما .
خلاصه ما هم عتيقه ها رو دم دست گذاشتيم و منتظر رسيدن مهمونهامون شديم كه بالا خره با چند ساعت تاخير و با يه دونه كيسه بزرگ پلاستيكي سر رسيدند.
بعد از خوردن چايي خانوم نقاش كارش رو شروع كرد: از توي كيسه پلاستيكي دو تا پارچه ساتن مانند بيرون آورد و روي ميز ناهار خوري پهن كرد و يه دونه گلاب پاش از توي خرت و پرتها برداشت و با وسواس خاصي وسط اون پارچه ها قرار داد ، بعدش هم يه دونه گل زنبق بزرگ كه با خودش آورده بود رو كنار گلاب پاش روي پارچه قرار داد و يه پارچه ديگه هم انداخت كنارشون و با دقت فوق العاده اي شروع كرد به ايجاد چينهاي نا منظم توي پارچه ها ...
خلاصه يكساعت تمام ما چهار تا مثل نديد بديد ها ، هاج و واج نگاه دستهاي خانوم ميكرديم كه ببينيم آخرش قراره چي از آب در بياد ... در همين اثنا، شوهر فلك زده اين خانوم نزديك صحنه رفت و در حاليكه گل زنبق رو كمي ( كمتر از 1cm ) جابجا ميكرد گفت :
-پگاه جون فكر نميكني اگه اين گل رو اينجوري...
كه جيغ بنفش پگاه خانوم حرفش رو قطع كرد : كارم رو بهم ريختي و كلي زحمت كشيده بودم چرا توي چيزي كه سر در نمياري دخالت ميكني و از اينجور حرفها و در حين اينكه اين حرفها رو ميزد شروع كرد به بهم ريختن صحنه و از نو دوباره كل صحنه رو چيد . البته دوباره يكساعت طول كشيد اما اين بار كسي جرات دخالت به خودش نداد و از صحنه با موفقيت عكس برداري كرد و همه چي ختم به خير شد.
از دقت و وسواس اين خانوم كه بگذريم برام جالب بود كه وقتي ازش پرسيدم : " حالا چقدر طول ميكشه تا اين گلاب پاش باباي ما رو روي تابلو بيارين؟" برگشت گفت: " زياد طول ميكشه حدود 5-6 ماه "!!!
دود از كله ام بلند شد . من در خوشبينانه ترين حالت منتظر جوابي تو مايه هاي 2-3 هفته بودم .
خلاصه غرض از اين همه روده درازي ، اين بود كه بگم بله ديگه ما هم توي فاميلمون نقاش داريم . اگه خونه تون احتياج داشت خبرم كنيد :)

2003-05-09T14:15:00.000+04:30

نمي دونم وقتي شما بچه بودين از كجا خريد ميكرديد؟ اما من يادمه وقتي بچه بودم ( زير 5 سال) هميشه از خيابون "بهار" خريد ميكردم البته وقتي مريض ميشدم هم ميرفتيم خيابون بهارچون مطب دكترم ( آقاي دكتر مرنديان كه اميدوارم زنده وسلامت باشند‌ ) هم توي خيابون بهار بود .
راستش چند وقت پيش همراه يكي از آشناها كه يه كوچولوي ناز داره رفتيم خيابون بهار كه براي كوچولوش خريد كنه . كلي ياد قديمها افتادم ، خيابون بهار هم اصلا تغيير نكرده بود و مغازه ها هم هنوز مثل 20 سال پيش بودند ، فقط يه چيزي عوض شده بود: جنسهاي توي مغازه ها خيلي متنوع تر، خوشرنگتر و شادتر شده بودند. كه خودش جاي كلي اميدواري داره.
ميگم بچه هاي امروز هم براي خودشون حال ميكنند ها !!!!

2003-05-08T11:53:00.000+04:30

من با امير آرام خيلي حال ميكنم :

به قمار خانه رفتم ، همه پاکباز ديدم
چو به صومعه رسيدم همه زاهد ريايي
به طواف کعبه رفتم ، به حرم رهم ندادند:
که تو در برون چه کردی که درون خانه آيي؟

ممنون از مسعود كه شعر رو اصلاح كرد.

2003-05-07T08:00:00.000+04:30

به خدا خيلي دلم ميخواد اينجا يه چيزي بنويسم كه يه لبخند كوچولو رو لباتون بياره يا براي چند ثانيه وادارتون كنه در موردش فكر كنيد؛ اصلا دلم نميخواد از غم و غصه و گرفتاري براتون بگم اما چكار كنم انگار خيلي وقته كه نخنديدم خيلي خسته ام خيلي...
ببخشيد!

2003-05-06T16:25:00.000+04:30

: - پسرم پاشو صبحونه ات رو بخور! شير ميخوري برات بيارم ؟
چشمام رو باز ميكنم ، اطاق تقريبا تاريكه بجز يه لامپ مهتابي كه نور كمي روي تخت بابا ميتابونه ديگه چيزي معلوم نيست. بدنبال صدا ميگردم ، زني ميانسال با روپوش آبي رنگ لاي در وايساده و يه سيني با دو تا قوري هم توي دستشه. تشكر ميكنم و بهش ميگم كه شير نميخورم. ساعت پنج و نيمه نميدونم كي خوابم برده؟! يادمه آخرين باري كه ساعت رو نگاه كردم 4 بود.
بابا هم بيدار شده ولي ميگه صبحونه نميخوره ؛ به زور چند تا لقمه بهش ميدم . تخم مرغش رو هم دست نخورده باقي ميزاره ، براش چاي شيرين درست ميكنم و با ني بهش ميدم كه بخوره....
آفتاب ديگه داره بالا مياد . از پنجره اطاق كوههاي شرق تهران رو ميشه ديد كه خورشيد اولين اشعه هاش رو از پشت اونها روي شهر ميتابونه.
در اطاق رو باز ميكنم و ميرم توي بخش چند نفري در حال قدم زدن هستند : پيرمردي عصا بدست كه داره به سمت ته راهرو ميره و گويا تمرين راه رفتن ميكنه ؛ خانومي كه بدون روسري و با روپوش آستين كوتاه بيمارستان داره توي بخش ميچرخه – مثل اينكه توي بيمارستانهاي خصوصي كاري به اين چيزها ندارند و هر كسي هر جوري دلش ميخواد وراحته ميگرده حتي ملاقات كننده ها – و مادر جووني به همراه بچه 10 ماهه اش كه قراره امروز عمل بشه!
صداي گريه بچه همه بخش رو برداشته ومادرش هم كه سعي ميكنه آرومش كنه محكم توي بغلش گرفته و يه چيزايي توي گوش بچه ميگه . وقتي از كنارش رد ميشم ميشنوم كه با لحن بچه گانه ايي ميگه : " ... راست ميگم به خدا... " بقيه شو نميشنوم . دلم ميسوزه ، بيشتر از بچه هه دلم براي مادرش ميسوزه ، خيلي جوونه طفلك!
خيلي سخته بچه آدم رو جلوي چشم آدم گرسنه نگه دارند و بهش هيچي ندن چونكه قراره يكي دو ساعت ديگه دكتر كاسه سرش رو بشكافه ...
بچه هه يه بند گريه ميكنه !!!
تا ته راهرو ميرم و بر ميگردم ، مادر بچه با اون خانومي كه داشت قدم ميزد مشغول صحبت هستند و در همين حال بچه به شكلكهايي كه يكي از پرستارها براش در مياره با " داه داه داه ..." جواب ميده . يه مرد جوون ديگه هم اونجاست كه گويا پدر بچه است و نمي دونم چجوري راهش دادنند توي بخش ، وقتي از كنارشون رد ميشم ، ميتونم صداي پرستار رو بشنوم : "... نه بابايي دلت كم شور بزنه . انقدر بيام خونه برات بخندم، انقدر برات گريه كنم ... " وقتي به صورت مرد جوون نگاه ميكنم ميبينم چشماش قرمز شده. سريع از كنارشون رد ميشم.
پير مرد هنوز به ته راهرو نرسيده ...
ادامه : بچه معصوم فرداي اون روز توي بخش I .C.U فوت كرد.
وقتي اين خبر رو شنيدم انگار كل بيمارستان روي سرم خراب شد. هيچوقت نميتونم فراموشش كنم...

2003-05-04T09:44:00.000+04:30

صداي زنگ رو كه شنيدم ، " خسته اما با لبخند" از كلاس اومدم بيرون . با بچه ها كه پر هياهو و با سرعت از پله ها پايين ميرفتند قاطي شدم و اومدم پايين، در دفتر رو باز كردم و رفتم تو.
داشتم چايي بد مزه و داغي رو كه مستخدم جلوم گذاشته بود رو مزه مزه ميكردم كه يكهو در دفتر باز شد و دبير ديني و قرآن با داد و فرياد وارد دفتر شد: " ميدونم چكارتون كنم ، پدرتون رو در ميارم،بيچارتون ميكنم ،همه تون رو ميندازم،بي پدر مادرها،..."
بقيه معلمها هم تك تك وارد دفتر ميشدند و ميرفتند سرجاشون مينشستند و به عصبانيت دبير ديني اهميتي نميدادند آخه تقريبا هيچكس دل خوشي ازش نداره و يه جورايي ترجيح ميدن سر صحبت رو باهاش باز نكنند. در همين حال مدير مدرسه با يه جعبه شكلات وارد دفتر شد و وقتي عصبانيت دبير ديني رو ديد پرسيد: " چي شده آقاي عباس زاده؟" دبير ديني هم كه انگار منتظر اين سوال بود جواب داد:
- هيچي آقا چي ميخواستين بشه؟ اين همه زحمت بكش ، اين همه جون بكن ، آخرش هم توي روز معلم برات پاي تخته بنويسند " معلم چون شمعي است كه ميسوزد و هوا را آلوده ميكند . پس بياييد معلم ها را گاز سوز كنيم..."
همه خنديدند و شكلاتهاشون رو توي دهنشون گذاشتند....
روزم مبارك!

2003-05-03T15:17:00.000+04:30

از چهره اش نميشه فهميد نگرانه يا اينكه آرامش داره . توي نگاهش يه چيزي بين حسرت و اميد موج ميزنه .
كنار تخت دختر 27 ساله اش نشسته و بدون اينكه حركتي بكنه يا چيزي بگه داره بهش نگاه ميكنه ...
فردا قراره روي مغز دختر جوون يه عمل جراحي انجام بدن . يه غده تو سرش داره ، عمل حساسيه . به قول پرستارها : " خدا بهش رحم كنه..."
يه جوري به دخترش نگاه ميكنه كه انگار آخرين نگاههاي يك مادر به دخترشه .
ميخوام بهش روحيه بدم:
- غصه نخور مادر ، حالش دوباره خوب ميشه . دكترش كه خيلي اميدوار بود ، كارش حرف نداره ، من ميشناسمش ، دكتر معروفيه ، روزي هزار تا از اين عمل ها ميكنه ،اين كه چيزي نيست. نگران نباش...
آروم زمزمه ميكنه:
- اينها همه شون وسيله اند ، هر كسي درد رو داده درمون رو هم ميده...

2003-05-03T15:16:00.000+04:30

دختراي فراري توي اين شهر كم نيستند ، ديگه به ديدنشون عادت كرديم ، ديگه كم كم برامون طبيعي شده ، ديگه ميدونيم كه داستان همه شون چيه ، ديگه گوشمون پر شده از ظلمي كه به اين قشر از جامعه رفته، ديگه....
اما كمال تبريزي با ساختن " دوران سركشي " واقعا دوباره منو به فكر انداخته. از وقتي اين سريال رو نگاه ميكنم واقعا فكرم بهم ربخته . شايد هيچوقت به اين فكر نكرده بودم كه تمام اين داستانهايي كه ميشنوم رو اگر در واقعيت ببينم چه حالي بهم دست ميده ؟!
جدا توي اين مملكت ارزش يك زن چقدره؟ هيچي ! يا شايد هم كمتر!
بگذريم ، " دوران سر كشي " با بازي زيباي "عاطفه نوري" و صد البته درخشش دوباره "رضا كيانيان" در نقش يك قاضي سريال خوبي از آب دراومده و همين كه از سيماي لاريجاني سريالي تا همين حد هم پخش ميشه جاي بسي تعجب داره . البته اگر حضرات هدف ديگه ايي از اين كار نداشته باشند....

2003-05-01T18:24:00.001+04:30

بچه پر رو
ساعت 7 صبح بود . توي تاكسي نشسته بودم راديوي تاكسي هم روشن بود و يه برنامه ايي داشت پخش ميكرد تو مايه هاي سلام صبح بخير سابق:
- خوب حالا اجازه بديد صداي گرم شما عزيزان رو بشنويم ...
بعد از يه موزيك كوتاه صداي مردي با لهجه آذري پخش شد و شروع كرد به تعريف و تمجيد از برنامه و دستندركاران برنامه " مخصوصا جناب آقاي مجري كه يكي از نوابغ اين سرزمين به شمار ميروند " و ....
بعد از يه موزيك كوتاه ديگه صداي مجري:
- " خوب متشكريم از اين دوست عزيز كه البته نسبت به من خيلي لطف داشتند و در جوابشون بايد بگم كه اينطور نيست كه بنده نابغه باشم بلكه در واقع كل صدا و سيما يكي از مراكز استعدادهاي درخشان به شمار ميره..." !!!!؟؟؟؟

2003-05-01T18:24:00.000+04:30

پشت درب اطاق عمل :
همه منتظرند . چند نفر منتظر شنيدن خبر تولد فرزندي هستند ، ديگري منتظر است همسرش از آنژيوگرافي برگردد ، كسي عمل قلب دارد ، آن يكي پروستات... اين وسط يكي هم منتظر پدرش است كه قرار بوده براي دومين بار كمرش را عمل كنند.
مادر روبرويش نشسته و زير لب مشغول دعا خواندن است و نگران به چشمهاي پسر نگاه ميكند و در جواب چشمكي همراه با لبخند دريافت ميكند.
يك ساعت بعد!
پسر تنها پشت درب اطاق عمل نشسته است . مادر به بخش رفته تا روي تخت خالي پدر كمي استراحت كند، ديگران هم كم و بيش بر جاي خود باقي هستند....
درب اطاق عمل باز ميشود ، كله اي با كلاه سبز رنگ از لاي آن پيدا ميشود :
- آقاي س ....؟
پسر از جا ميپرد: بله؟!
و كله كلاه دار بدون اينكه جوابي بدهد دوباره به پشت درب فرو ميرود و پسر از ترس اينكه مبادا او را از دست بدهد به سرعت به طرف در ميرود ، نگاهي به تابلوي " ورود ممنوع " روي در مياندازد وآن را باز ميكند ، درب ديگري مقابل اوست كه نيمه بالاي آن شيشه ايي است و كله كلاه بسر از لاي آن ميگويد :
- بفرماييد...
پسر نزديكتر ميرود ، حالا ميتواند تمام هيكل مرد سبز پوش را ببيند كه با دست به تختي اشاره ميكند :
- مريضتون بيدار شده حالش هم خوبه !
پسر با هيجان و حسرت از پشت شيشه هاي بالاي در به پدر نگاه ميكند كه آرام و بي حركت روي تختي در ته اطاق دراز كشيده است.
صداي مرد سبز پوش پسر را به خودش مياورد :
- شيريني بچه ها فراموش نشه.
پسر بي اختيار و ماشين وار دست در جيب پيراهنش ميكند و اسكناسي در مشت مرد سبز پوش ميگذارد و به اين ميانديشد كه پدر خوب خواهد شد....

2003-04-30T13:15:00.000+04:30

خوب من برگشتم . از فردا يا شايد همين امشب دوباره مينويسم.كلي براتون حرف دارم. پس تا بعد....

2003-04-27T20:28:00.000+04:30

حالم عجيب گرفته است. اصلا دل و دماغ نوشتن ندارم. فردا بابا داره ميره براي دومين بار ديسك كمرش رو عمل كنه ، نميدونم ايندفعه خوب ميشه يا نه؟! اما فكر اينكه دوباره بايد همه اون سختي ها رو تحمل كنيم ، تمام تنم رو ميلرزونه....
كلي براي اين هفته برنامه ريزي كرده بودم كه همه اش بهم ريخت. نميدونم مدرسه رو چكار كنم؟ نميدونم دانشگاه رو چكار كنم ؟ همه چي خر تو خر شده . منم اصلا اعصاب ندارم!
اينجا رو هم ممكنه يه كم دير تر up date كنم .
خوب ديگه همين بسه!
راستي براش دعا كنيد....

2003-04-27T08:29:00.000+04:30

نميدونم "چرا" رو ميشناسيد يا نه؟ آره درسته همون عروسک برنامه تلويزيوني رنگين کمان رو ميگم که ظهر ها از شبکه تهران پخش ميشه. توي اين برنامه يه عروسک ديگه ايي هم هست که مثلا نقش خواهر "چرا" رو بازي ميکنه و اسمش هم "چيه"است. البته خيلي کوچکتر از "چرا" ست و مثلا مدرسه هم نميره!
من خيلي با اين برنامه حال ميکنم. هم با خود برنامه واجراي قوي و شاد مجري برنامه ، هم با کارتونهايي که وسط اين برنامه پخش ميشه و هم با بچه هاي کوچکي که به عنوان مهمون به اين برنامه ميان و بطور زنده باهاشون صحبت ميشه، کلي حال ميکنم و از نظر من همه رقم برنامه کامليه و از همه مهمتر از معدود برنامه هاييه که من تا به حال نديدم توش به شعور بيننده هاش که قراره بچه هاي کوچک باشند توهين کنه و اونها رو دست کم بگيره. اين برام خيلي جالبه .
البته متاسفانه من معمولا بجز روزهاي جمعه نميرسم اين برنامه رو نگاه کنم ، چون اصولا بجز شبها هيچوقت خونه نيستم. اما از قضاي روزگار اين هفته سه شنبه( 2\2\82 ) خونه بودم و با خوشحالي نشستم که برنامه مخصوص خودم رو ببينم :
بعد از يه تيتراژ شاد و موزيکال ، مجري برنامه با يه دست مانتو و مقنعه زرشکي و مثل هميشه شاد و سر حال ، شروع کرد به اجراي برنامه : " بچه ها جونم سلام!... حالتون خوبه؟...دماغتون چاقه؟..."
عروسک نقش مقابل مجري هم" چيه" بود که يه دست لباس قرمز رنگ پوشيده بود؛ تا اينجاش همه چي داشت طبق معمول پيش ميرفت ....
حدودا يکربع از شروع برنامه ميگذشت که يکهو برنامه قطع شد و بجاي اون صحنه هايي از جنگ عراق و جنازه و زخمي و...پخش شد بعدش هم دو تا شماره حساب که آره مردم بياييد به مردم عراق کمک کنيد؟؟؟!!!!
حدودا ده دقيقه بعد دوباره ادامه برنامه پخش شد منتها ايندفعه خاله نرگس – مجري برنامه – بجاي اون مقنعه زرشکي ، يه مقنعه سياه سرش کرده بود و جالبتر اينکه لباس تن اون عروسک هم ديگه قرمز نبود بلکه يه دونه پالتوي سورمه ايي رنگ تنش کرده بودند....
من نميدونم توي مغز اين مسوولين صدا وسيما چي ميگذره؟ ولي همينقدر ميدونم که اين همه شعار و بخشنامه و کوفت و زهرمار ديگه رو که توش استفاده از رنگهاي شاد رو به معلمين مدارس ابتدايي توصيه ميکنند رو به ... هم حساب نميکنند.
شايد به نسل سوخته ايي ديگر فکر ميکنند ....
متاسفم!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

2003-04-26T23:36:00.000+04:30

امتحان
حدودا يه ماهي ميشد که بهشون ميگفتم:" بچه ها بشينيد بخونيد شنبه امتحان ميگيرم ها!؟ " اونها هم طبق معمول جدي نميگرفتند. هفته پيش ، يعني يک هفته مونده به روز امتحان، کم کم مثل اينکه قضيه رو جدي گرفتند و يه کم راجع به اينکه از کجا ها ميخوام امتحان بگيرم پرس و جو کردند و خلاصه دردسرتون ندم , روز امتحان رسيد. من هم انصافا سوالهاي وحشتناکي طرح کردم که بترسن و بشينند براي پايان ترم بخونند .
سر کلاس اولم ، زنگ اول ، 12 نفر غايب بودند.من هم وقتي ديدم اوضاع اينجوريه ، شروع کردم به حاضر غايب کردن – کاري که معمولا نميکنم- و جلوي چشم همه براي غايبين صفر رد کردم . اين بود که زنگ دوم کلاس تقريبا پر شد....
سر جلسه هم کلي از دست تقلبهاي خنده دارشون خنديدم. و در هر صورت مجبور شدم ورقه يکي دو نفر رو پاره کنم تا مثل آدم بشينند سر جاهاشون و جواب سوالها رو بنويسند....
از همه جالبتر صحيح کردن ورقه ها بود . زنگ بعد سر کلاس همه شون ساکت نشسته بودند تا من ورقه ها رو صحيح کنم . جاتون خالي خيلي خنديدم بعضيهاشون انقدر چرت و پرت نوشته بودند که ناخودآگاه وسط کار شروع ميکردم به قهقه زدن....
يه چند تايي از ورقه ها رو يادگاري نگه داشتم و چند تا از جوابهاشون رو هم اينجا براي شما مينويسم ، خودتون قضاوت کنيد!
س: Value" " به چه معناست؟
ج: براي کم و زياد کردن صدا بکار ميرود!!!!!؟؟؟؟؟؟؟
س: sum چه عملي انجام ميدهد؟
ج: مخفف کلمه summer است که يعني تابستان.!!!!!
س: براي ايجاد سطري جديد در excel چه ميکنيد؟
ج: کار را به کاردان مي سپاريم...
س: format چيست؟
ج: " format سيستم عاملي است که براي فرمت بندي سيستمي از داخلي و خارجي آن ميباشد که به دو نوع است s و sys " !!!
س: براي پاک کردن محتويات يک جدول چه ميکنيد؟
ج: " در بالاي صفحه اکسل در نواري يک سري گزينه هايي برای انجام کارهايي در سلول ميباشد که در آن نواري قسمتي هم براي پاک يا ظاهر کردن دوباره کادر بين سلولها وجود دارد که با استفاده از آن ميتوان کادر را پاک يا دوباره ظاهر کرد "
....:)))))))))))))))))))))))))))))

2003-04-25T22:27:00.000+04:30

يه چيز ديگه بگم و برم: رضا رفته اينجا ، برين سراغش!

2003-04-25T22:24:00.000+04:30

ديروز و امروز بازارچه خيريه برپا بود حيف كه نتونستم برم :((((((

2003-04-25T22:23:00.000+04:30

خبر رو ازشايان شنيدم : وبلاگها رو هك كرده اند .درست فرق بين blogsky ,blogspot , persianblog رو نمي دونست ولي گفت وبلاگ رضا اصلا باز نميشه و مال تو هم نظر خواهيش كار نميكنه ... ميگفت بخاطر سينا مطلبي اين كار رو كرده اند.
اعصابم خورد شد ، با شايان خدا حافظي كردم و سريع رفتم سراغ اينترنت ولي اين isp لعنتي مگه راه ميداد؟! كلافه شده بودم . يه دونه اكانت گرون قيمت هم دارم كه فقط مواقع خيلي ضروري ازش استفاده ميكنم . رفتم سر وقتش ولي اون هم وصل نميشد. با خودم گفتم نكنه....
يكساعت بعد بالاخره وصل شد . با سرعت شروع كردم به نوشتن: clippit.blogspot.com صفحه آبي رنگش مثل هميشه با كمي تاخير باز شد و كم كم شروع كرد به كامل شدن ... همه چي سر جاش بود . نظر خواهي رو هم امتحان كردم ، سالم بود ! nedstat هم كار ميكرد ، خيالم راحت شد. رفتم سراغ لينكها و نيما و عمو رضا رو باز كردم ، نيما باز شد پس پرشين بلاگ هم سالمه! اما بجاي وبلاگ رضا يه پيغام بود كه نوشته بود بدليل مسايل فني و ايمني فعلا از سرويس دهي معذوريم...
حالم گرفته شد . بلاگ اسكاي هك شده بود . خيلي آروم شوع كردم به تايپ : hoder.com/i بعدش هم : weblog.ehsanix.com احسان فقط نوشته بود : بلاگ اسكاي هك شد . حس كردم دارم يه عالمه دوست رو از دست ميدم... ياد صداي رضا افتادم وقتي داشت خبر ساختن وبلاگش رو پشت تلفن با هيجان بهم ميداد . يادم اومد كه خيلي از افرادي كه برام نظر نوشته بودند از وبلاگهاي آسموني اومده بودند ، دلم سوخت ، جدي ميگم...
دو تا مطلب نوشته بودم و تايپ كرده بودم كه بزارم اينجا اما وقتي فهميدم چه اتفاقي افتاده تصميم گرفتم من هم يكروز چيزي ننويسم. اون " ... " توي پست قبلي به همين خاطره.
اميدوارم هر چه زودتر مشكل بر طرف بشه و بچه ها بتونند دوباره شروع كنند.

2003-04-24T23:57:00.000+04:30

...

2003-04-23T10:27:00.000+04:30

به بهانه سالروز مرگ سپهری:
...
کار ما نيست شناسايي" راز" گل سرخ ،
کار ما شايد اين است
که در "افسون" گل سرخ شناور باشيم.
پشت دانايي اردو بزنيم.
دست در جذبه يک برگ بشوييم و سر خوان برويم.
صبح ها وقتي خورشيد ، در ميايد متولد بشويم.
هجان ها را پرواز دهيم.
روي ادراک فضا ، رنگ، صدا ، پنجره گل نم بزنيم.
آسمان را بنشانيم ميان دو هجاي "هستي".
ريه را از ابديت پر و خالي بکنيم.
بار دانش را از دوش پرستو به زمين بگذاريم.
نام را باز ستانيم از ابر،
از چنار ، از پشه ، از تابستان .
روي پاي تر باران به بلندي محبت برويم .
در به روي بشر و نور و گياه و حشره باز کنيم.

کار ما شايد اين است
که ميان گل نيلوفر و قرن
پي آواز حقيقت بدويم.

2003-04-22T22:13:00.000+04:30

Free Sina Motallebi

طومار آزادي سينا مطلبي را امضا کنيد.

2003-04-22T22:01:00.000+04:30

چه فرقي ميکنه؟!
خيلي خوب blog sky هم بالاخره سوتي داد .
از شما جه پنهون من زياد دل خوشي از بلاگ اسکاي ندارم و ته دلم يه کم خوشحال شدم .نه بخاطر اينکه چند تا از پست هاي بچه ها پاک شده بود ، نه! از اين بابت خيلي هم ناراحت شدم. بلکه بخاطر اينکه فهميدم زحمتهايي که براي ساختن اينجا توي blog spot کشيدم هدر نرفته . قبلا هم گفته بودم که با چه مصيبتي اينجا اين شکلي شده که الان ميبينيد . پدرم دراومد. اما تقريبا دو سه روز بعد از ساختن اينجا فهميدم بلاگ اسکاي هم شروع کرده به سرويس دهي اونم چه سرويسي ، همه قسمتهايي رو که من ذره ذره با جون کندن اينجا گذاشته بودم خيلي راحت در اختيار همه قرار ميداد . بخاطر همين من هم بهش حسودي ميکردم ووقتي فهميدم خرابکاري کرده ، همچين يه جورايي حس کردم اشتباه نکرده ام.
پس فعلا همينجا مينويسم تا ببينيم بعدا چي پيش مياد. نهايتش اينه که " هيچ فرقي نميکنه ، مهم اينه که پاستوريزه باشه "

2003-04-22T21:59:00.000+04:30

هفته گذشته به يکي دو نفر گفته بودم که درباره بچه هاي مدرسه ام يه توضيح کوچولو ميدم :
همينطور که اينجا هم نوشتم ، من توي يکي از هنرستانهاي تهران excel درس ميدم ، البته excel براي هنر جويان حسابداري جزو دروس رسمي مدرسه است و کتاب خودش رو داره و اسمش هم" کاربرد رايانه در حسابداری " است. و شاگردهام هم اصلا بچه هاي ناز و معصوم و بيگناهي نيستند. شاگرداي من نره غولهاي 17-18 ساله ايي هستند که هر رقم خلافي که به فکرتون برسه ازشون بر مياد . تقريبا 70 درصدشون سيگاري هستند – که فکر ميکنم براي بچه ايي به اين سن و سال يه کم زود باشه – و البته صد درصد اجازه هايي که سر کلاس براي رفتن به دستشويي ميگيرند ، براي اينه که نيکوتين خونشون افتاده پايين و ميخوان دور از چشم معاون مدرسه – که زنگهاي تفريح مثل شمر توي حياط ميچرخه – يه کم دود هوا کنند ( همه اين آمار و اطلاعات رو خودشون با کمال افتخار در اختيار من گذاشتند)
در مورد رفتارشون با معلم هم خودشون شاهکار جالبي رو تعريف ميکنند ، که بله آقا پارسال يکي از شاگردهاي کلاس سوم – با عرض معذرت- فلان جاي يکي از معلمين رو ميگيره و ميگه :" سوت بلبلي بزن تا ول کنم..." البته مدير و ناظم مدرسه ميگن که اون بچه از مدرسه اخراج شده ولي من بعيد ميدونم ، اين مدرسه هتل تر از اين حرفهاست.
الته توي هر کلاس 10 – 15 هم هستند که جزو اين قماش نيستند و واقعا بچه هاي آروم و ساده ايي هستند . اما در مجموع اگر برای کنترل کردن همچين کلاسي بخواي يه کم کوتاه بيايي ، فاتحه ات خونده است....
خلاصه اينارو نوشتم که بعدا نگين جه معلم بد اخلاقيه :) :)))))))))))))))))

2003-04-20T15:02:00.000+04:30

ميگم اين سربازي هم عالمي داره ها !
ديروز رفته بوديم نمايشگاه بين المللی نفت.جاتون خالي از خود نمايشگاه که بگذريم ، آب و حوا بسيار بسیار مساعد بود . حالا اين همه حوا اومده بودند نمايشگاه نفت چکار کنند، من نفهميدم!
خود نمايشگاه هم در مجموع خوب بود و اکيدا بازديد از اين نمايشگاه رو به کليه دانشجويان مکانيک ، خصوصا سيالات توصيه ميکنم. چون براي ديدن چيزايي که ميتونند توي اين نمايشگاه ببينند و ياد بگيرند بايد کلي وقت بزارند ولي توي نمايشگاه همه اش يکجا جمع شده و تازه هميشه يه آدم متخصص هم هست که براي آدم توضيح بده. خلاصه خيلي خوبه!
بگذريم....
از نمايشگاه که اومديم بيرون طبق معمول ترافيک شديد جلوي درب نمايشگاه و نبودن ماشين و تاکسي و اتوبوس، ما رو مجبور کرد پياده به سمت شهربازي راه بيفتيم و بعدش هم تصميم گرفتيم تا پل مديريت پياده بريم . البته صبح بارون اومده بود و اون موقع هوا کاملا بهاري بود. خلاصه همينطور که داشتيم ميرفتيم ، یهو یه ماشين نيروی انتظامي ( پيکان ) اومد و پشت سر ما نگه داشت و دو تا سرباز از توش پريدند بيرون و دويدند توي باغچه هاي کنار اتوبان و گلاب به روتون شروع کردند به ... ما هم که از ديدن اين صحنه داشتيم شاخ در مياورديم مونده بوديم چکار کنيم که يکدفعه يکي از دوستان رفت به سمت سربازها و گفت: " بچه ها مستقيم ميريد ما رو هم ببريد..."!!! سربازها هم با تعجب به هم نگاه کردند و گفتند بياين بالا ....
ما هم که کلي بچه مثبتيم و تا به حال سوار ماشين نيروی انتظامي نشده بوديم ، با ترديد رفتيم و سوار شديم و کم کم سر صحبت باز شد ، چشمتون روز بد نبينه ، اين دو تا هر چي فحش آب کشيده و آب نکشيده از دهنشون در ميومد نثار همديگه ميکردند و ومخنديدند.يه کم که خودموني تر شدند شروع کردند از خاطرات دوران سربازيشون گفتن که آره يکيشون کجا بوده و اون يکي کجا و هر کدوم چه بلايي سر فرمانده هاشون آوردند و چقدر بازداشت بودند و... بعدش هم شروع کردند هوار تا جک تعريف کردند و کلي خنديديم...
خلاصه دو تا چيز برام جالب بود:
اولش اينکه سربازها هم مثل خيلي صنف هاي ديگه ، يه گنجينه لغات مخصوص خودشون رو دارند که البته شايد 90 درصد اين گنجينه رو فحش های آبدار تشکيل ميده.
و دوميش هم اينکه پشت چراغ قرمز، گدا ها و دستفروشها تا ماشين نيروی انتظامي رو ميديدند مثل... فرار ميکردند:) :).
روي هم رفته تجربه جالبي بود.

2003-04-20T15:00:00.000+04:30

شرمنده! آخر هفته ها سرم خيلي شلوغه نميرسم بنويسم.

2003-04-18T22:40:00.000+04:30

This wonderful from impression this people low
This clan alive fatal necrolatry
Until existence at meanness murder at oppression
Until to die at esteem to carry to elevate

در عجبم از طبع اين مردم پست
اين طايفه زنده کش مرده پرست
تا هست به ذلت بکشندش به جفا
تا مرد به عزت ببرندش سر دست

2003-04-17T00:05:00.000+04:30

اين هم از دوستهای قديمي ما. حتما بهشون سر بزنيد:
عمو رضا (رضای سابق)
و
خاکستر (محمد رضاي سابق)

2003-04-17T00:03:00.000+04:30

دندونم درد ميکنه . دارم دندون عقل در ميارم. حسابی اعصابمو بهم ريخته!
راست ميگه ها : " من هر دردی را جز درد دندان تحمل کرده ام[ يا شايدم ميکنم]..."

2003-04-15T17:57:00.000+04:30

از اول ترم تا حالا فقط 2-3 جلسه اومده سر کلاس ! اما هميشه شاد و سر حال بوده و با شيطونی هاش کلاس رو بهم ريخته ، بچه با مزه ايه. امروز صبح برای اولين بار بعد از عيد ديدمش . از دفتر که اومدم بيرون پريد جلوم : سلام آقا سال نو مبارک
- : عليک سلام. تو نميخوای بيای سر کلاس ؟ مي افتی ها!
- : مريض بوديم آقا
سرش رو کچل کرده ، قيافه اش بامزه تر شده.
- : موهات کو؟
- : آقا ميخواستند از سرمون سيتي اسکن بگيرن ، تراشيدنشون
ميدونم دروغ ميگه ، ميخندم و به شوخي ميزنم پس کله کچلش. ميخنده و بحث رو عوض ميکنه
- : آقا شنيديد مورچه هه با زرافه هه ازدواج ميکنند ، بچه شون ميشه فيل!!! اگه گفتين چرا آقا؟
- : نمي دونم!
- : آقا بچه دار نميشدند ، ميرن از پرورشگاه بچه ميارند....
سر کلاس.
حال و حوصله هميشگی رو نداره ، يه گوشه آروم و تنها پشت يه کامپيوتر نشسته و زل زده به صفحه مانيتور. صداش ميکنم ، يه صندلي بر ميداره و مياد ميشينه کنار من پشت ميزم.
- : چته؟
- : هيچی آقا.
- : چرا حال نداري؟
- : چيزی نيست آقا يه کم خسته ايم.
زياد بهش گير نميدم ، با خودم ميگم حتما نميخواد چيزي بگه ، يخورده از سوالهای امتحان رو بهش نشون ميدم ببينم ميتونه حل کنه يا نه؟...
يک ربع بعد دوباره مياد ميشينه کنارم ، بغض کرده ، بدون اينکه من چيزی بپرسم با خجالت شروع ميکنه
- : آقا پدر مادرمون مشکل دارند ميخوان از هم جدا بشن. اين مدت هم درگير دادگاه و اينجور چيزا بوديم آقا....
فقط نگاهش ميکنم، حرفی ندارم بزنم!!!....

2003-04-14T19:09:00.000+04:30

بارون مياد تند ، تند، تند، تند.
همه شهروآب گرفته ، بوي بهار همه جا پيچيده . به آسمون نگاه ميکنم ، قطرات بارون ميفتند توی چشمم . سرم رو پايين تر ميگيرم ، به برگهاي تازه سبز شده درختها نگاه ميکنم انگار دارند زير بارون با هم ميرقصند. سرم رو پايين تر ميارم ، به زمين نگاه ميکنم همه جا پر از آشغاله , ترافيک , تصادف....

2003-04-14T19:07:00.000+04:30

یه حرکت قشنگ ديگه ، يه کار توپ ديگه , يه مشت ديوونه و شيداي ديگه....
سال اول دانشگاه که بودم خيلی تصادفی با گروهی آشنا شدم که هر دو هفته يکبار جمعه ها ميرفتند به آسايشگاههای نگهداری بچه های معلول و با ساز هاشون چند ساعتی دل بچه ها رو شاد ميکردند . هر چند مدتی که من با اين گروه بودم خيلی کوتاه بود اما هيچوقت چهره اون بجه های معصوم از يادم نميره، چهره محمد – پسرک باهوشی که اسم تمام بچه های گروه رو خوب بياد داشت – رو هيچوقت يادم نميره ، هيچوقت بوی تعفن آميخته با مواد ضد عفوني کننده آسايشگاه رو يادم نميره ، هيچوقت حالت چشمهای اون پسرکي رو که قادر به حرکت نبود اما چشمهاش خيلی حرفها با آدم ميزد رو يادم نميره. هيچوقت يادم نميره اون بچه ها موسيقي رو ميفهميدند , وقتی ريتم آهنگ عوض ميشد حالت چشمهاشون ، چهره هاشون و اونهايي که توانايي شو داشتند ريتم دست زدنشون با آهنگ عوض ميشد . و هيچوقت اون دختر 16 ساله رو که جثه اش به اندازه بچه های 5 ساله بود و از همه درخواست ميکرد که او را ببوسند فراموش نميکنم.
و حالا باز هم خاطره اون بچه ها برام زنده ميشه....

2003-04-14T19:05:00.000+04:30

نميدونم اين کارم چقدر غير حرفه ايه اما اينجا رو ساختم تا کمی بيشتر با من آشنا بشين.
لينکش اين بغل هم هست... کمی در باره خودم.

2003-04-14T00:44:00.000+04:30

امروز سرم خيلی شلوغ بود. ويزيتورهام خيلی زياد شدند
راستی با ثبت احوال حال ميکنيد؟

2003-04-13T00:23:00.000+04:30

خوب اين هم اولين اعلام رسمی اينجا .
خيلي خيلي ممنونم داداشي

2003-04-13T00:08:00.000+04:30

صدام هم سقوط کرد، يه ديکتاتور ديگه هم دوره اش تموم شد، يه بار ديگه تاريخ تکرار شد. هميشه اينجوری بوده، ديکتاتورها بالاخره سقوط ميکنند و مردم از شکست اونها خوشحال ميشن.
من هم خوشحال شدم ، خوشحال شدم که صدام بالاخره گورش رو گم کرد .
يادم نميره وقتی کوچکتر بوديم وقتي که دعوامون ميشد بهم ديگه فحش که ميداديم اگه طرف ناراحت ميشد زودی ميگفتيم:"صدام ، صدام ، صدام..." هنوز هم بچه های مدرسه ام همينکار رو ميکنند .هنوز هم صدام فحش خورترين فرد توی ايرانه ، بالا خره اين نفرت از يه جايی آب ميخوره .شاگردام که جنگ رو نديدند فکر نميکنم يادشون باشه و اون دلهره و اضطراب هم نسلهاي من رو نسبت به جنگ هيچوقت فهميده باشن که حالا بخوان از صدام کينه بدل داشته باشند . فکر ميکنم بيشتر تحت تاثير نسل قبليشون همه فحش ها رو حواله صدام ميکنند .
بگذريم! توی جامعه ما امروز از شهيد و جانباز و اسير فقط اسمشون مونده که اونم هميشه به بدی ياد ميشه اما گذشته از اينکه چه ديد سياسی و مذهبی دارند و اينکه از نظر اجتماعي چجور آدمهايی هستند ، هميشه سعی کردم به خودم بقبولونم که شهيد و جانباز و اسير قابل احترام هستند . هر چند ممکنه از خيلي از کاراشون حالم بهم بخوره ، هر چند ممکنه خيلی وقتها به خيليهاشون فحش و فضاحت بکشم ، هر چند ممکنه مثل فيلم موج مرده برام دون کيشوت رو تداعي کنند ، هر چند ممکنه....
البته در کل فکر ميکنم اين بار منفی بخاطر اينه که يه عده بخاطر منافعشون زيادی با اين اسمها بازي کردند و شايد يه جور ديگه ازشون استفاده کردند و همين باعث شده که اين آدمها توي جامعه ما مورد کم مهری واقع بشن .
خيلي دوست دارم نظرتون رو در اين مورد بدونم.

2003-04-10T23:58:00.000+04:30

مهمون داريم! مامان بزرگمه! پير شده! خيلی! دلم براش تنگ ميشه! دوستش دارم!
موهاش ديگه کاملا سفيد شده, کمرش تقريبا 90 درجه خم شده , گوشهاش هم که ديگه تقريبا چيزی نميشنوه , اگه بخوای با هاش حرف بزني بايد در گوشش فرياد بکشي يا اينکه از روبرو باهاش صحبت کني تا از حرکات دهنت لب خونی کنه و دست و پا شکسته بفهمه چی ميخوای بگی . خيلی سخته نه؟ تازه همش که اين نيست به شدت هم وسواس داره , از وقتي من يادم مياد همه چي رو آب ميکشيد حتی مهر و تسبيح و جا نمازش رو....
اما چيزی که هست اينه که دلش واقعا پاکه , فکر نميکنم تا حالا کسي رو رنجونده باشه یا پشت سر کسی صحبت کرده باشه , حداقل من که يادم نمياد . برام جالب بود وقتی تلويزيون داشت اخبار جنگ عراق رو پخش ميکرد مامان بزرگ گفت:" رئيس قبلی امريکا حواسش پهلوی اون يکی زنه بود [ مونيکا] و با مردم کاری نداشت اما اين يکی همش فکر جنگه !؟ "
من که خيلی دوستش دارم و فکر نميکنم توی اين نسل جديد ديگه هيجوقت آدمهايی مثل مادر بزرگ پيدا بشن . نظر شما چيه؟

2003-04-09T09:17:00.000+04:30

الان که داشتم اینها رو مينوشتم یکی از بچه ها اومد جلوی ميزم و گفت: "آقا دارين ديکته مينويسيد ؟ ":) :)
اينها هم برای خودشون دنيايی دارند ها. راستي فکر نکردم اگه يه روز بفهمند معلمشون وبلاگ مينويسه چه عکس العملی نشون ميدن. اصلا کسی چه ميدونه شايد از بين خودشون هم کسي عضو اين وبلاگ شهر باشه.
صبر کن ببينم اصلا کی گفته اينا ميدونند وبلاگ چيه که حالا يکيشون بخواد وبلاگ بنويسه؟!....

2003-04-09T09:14:00.000+04:30

از وقتی مدرسه و دا نشگاه باز شدند خيلی کمتر وقت ميکنم بيام اينجا سر بزنم. اما هر وقت بيکار ميشم مثل الان – بازم سر کلاس مدرسه – ميشِنم و جند خطی مينويسم که بعدا بزارمشون اينجا....
اصلا حال و حوصله جر و بحث و داد و بيداد ندارم. صبح که داشتم ميومدم مدرسه , مثل هر سال کرايه تاکسي رو گرون کرده بودند , خوب غير منتظره نبود اما رفتار مردم برام جالب بود انگار انتظار داشتند کرايه ها با گرون شدن بنزين و... تغييری نکنند!!! خانومی که جلو نشسته بود اگه دروغ نگفته باشم شايد 10 دقيقه درباره اينکه راننده های تاکسی چقدر آدمهای مزخرفی هستند سخنرانی کرد , من که ديگه اعصابم خورد شده بود ترجيح دادم بي خيال بشم و از پنجره ماشينهايی رو که از کنارمون رد ميشدند نگاه کنم . نمی دونم ملت تا کی میتونند اين فشار ها رو تحمل کنند شايد چند سال ديگه اکثر مردم مثل من بيخيال بشن اما راستی فکر ميکنيد اعتراض به راننده تاکسي مشکلی رو حل کنه؟!

2003-04-05T22:14:00.000+04:30

اينا رو دارم سر کلاس مينويسم . وقتی رفتم خونه تايپش ميکنم و ميزارم توی اديتور.
بچه ها پشت کامپيوترهاشون نشستند و دارند کار ميکنند از اول ساعت يکيشون گير داده که بزارم بره دستشويی, بهش اجازه نميدم.
خوابم مياد شديد.طفلکی بچه ها فکر ميکنند سرما خوردم ميگفتن: آقا چشاتون قرمز شده :)
اولين روز سال تحصيلی رو شروع کردم. زنگ اول که رفتم سر کلاس ياد اون سالهای خودم افتادم .روز اول مدرسه بعد از عید, کلی تعريف داشتيم برای هم ديگه , دلمون ميخواست يه ريز حرف بزنيم...
تصميم گرفتم امروز به هيچکدومشون ضد حال نزنم و بهشون وقت دادم که بنشينند و با هم صحبت کنند. تقريبا کلاس ديگه داره منفجر ميشه هر 2-3 دقيقه يکبار بايد بگم:" بچه ها يواش تر ...."
دو سه نفرشون نشستند دارند heart بازی ميکنند , نگاهشون ميکنم , چيزی نميگم, خودشون heart رو ميبندند....
- : آقا اجازه ؟! آقا ما بريم دستشويی زود بر ميگرديم به خدا داريم ميترکيم آقا....
- : نه بشين تا زنگ تفريح بخوره ....

2003-04-04T17:09:00.000+04:30

امروزقرار عيد ديدنی وبلاگ نويس ها بود , قرار بود برن پارک ساعی و همديگه رو ببينند.منم ميخواستم برم- آخه ناسلامتی يه دو هفته ای هست که به امر لاگيدن مشغول شديم ديگه ;) – اما نتونستم برم .
راستش میخواستم ببينم آدمهايی که هر روز وبلاگشون رو ميخونم چجوری اند . خلاصه فرصت خوبی بود فکر کنم تا قرار بعدی بايد يه 6-7 ماه ديگه صبر کنم.
خبر ندارم امروز اصلا چند نفر رفته بودند ولی اميدوارم به همشون خوش گذشته باشه و از آب و حوا هم بهره کافی برده باشند:) :) :)

2003-04-02T17:08:00.000+04:30

تعطيلات امسال هم داره تموم مي شه دیگه کم کم بايد آ ماده بشيم از شنبه دوباره بايد بريم سر کار و زندگی ودرس و دانشگاه توی این مدت تعطيلات هيچ کاری نکردم شايد اگر اينجا رو هم درست نميکردم ديگه کلا از خودم نا اميد ميشدم . اين مدت قرار بود کلی درس بخونم که هيچی نخوندم , قرار بود کلی کتاب بخونم که اونم نخوندم , قرار بود برم مسافرت که اونم نرفتم . خلاصه اگر از ديد و بازديد های روزمره ايام عيد بگذريم , تنها کار من توی اين مدت همينه که الان جلوی شماست.
راستی ديروز يه نفر از بلژيک اومده بود اينجا رو ديده بود . حالا اينجا رو از کجا پيدا کرده بود , خدا ميدونه چون هنوز هيچ کجا – بجز خود بلاگ اسپات- به طور رسمی وجود چنين وبلاگی اعلام نشده . خلاصه من که کلی کيف کردم , تازه الان دارم ميفهمم ويزيتور داشتن چه احساسی داره:) :)
خوش به حال خودم و اون آقا يا خانوم بلژيکی که نميدونم اينجا رو از کجا پيدا کرده.

2003-04-02T17:07:00.000+04:30

راسته که ميگن تکنولوژی آدمها رو از هم دور ميکنه.
اينو من ديشب فهميدم. ديشب برق تهران و شايد ايران برای چند ساعت قطع بود. توی این چند ساعت مجبور شديم 4 نفری دور يه دونه شمع بشينيم , کلی گپ زدیم و تعريف کرديم . بابا و مامان از قديمهاشون می گفتند از گذشته هايی که به کمتر از نيم قرن پيش برميگرده. از زمانی که دور کرسی می نشستند و تعريف می کردند, از زمانی که مثل الان راديو و تلويزِون اعضا ثابت خانواده ها نبودند , از زمانی که خيلی از چيزهايی که امروز برای ما عادی شده وجود نداشته....
دارم به اين فکر ميکنم که زندگی مردم ما ظرف مدت 50 سال چجوری زير و رو شده و شايد دستاوردهای ورود تکنولوژی به ايران رو بايد 50 سال بعد نظاره گر باشيم .
خلاصه اينکه ديشب به من خيلی خوش گذشت . اما نميدونم اگر قطع برق ميخواست ادامه پيدا کنه , اين خوشی من هم ادامه پيدا ميکرد يا....

2003-04-01T17:30:00.000+04:30

سلاخی میگریست
به قناری کوچکی دل باخته بود.
"الف-بامداد"

2003-03-31T16:01:00.000+04:30

نمیدونم.
جنگ , جنگ , جنگ
بچه ها , سربازها , انسانها....
دلم میخواد جنگ تموم بشه , دلم میخواد وقتی " سیمای لاریجانی " رو روشن میکنم تصویر معصوم بچه های عراقی رو در حال گریه کردن یا روی تخت بیمارستان یا توی سرد خونه ها نبینم , دلم میخواد کشتار آدمها تموم بشه , دلم میخواد امنیت به عراق و البته به ایران برگرده , دلم میخواد ....
اما عقلم میگه : نه!
جنگ واجبه , خوبه , لازمه!
به فکر نسل بعد بچه های عراقی می افتم . به فکر نسل بعد بچه های افغان می افتم . کشورهای جهان سوم باید مستعمره باشند . مردم خاور میانه عرضه اینو ندارند که مملکت و خاک و وطنشون رو خودشون اداره کنند .
اين اسلام چیزی نیست که بشه باهاش مملکت اداره کرد. امروز خیلی فرق میکنه.
یاد جنگ خودمون میافتم :
وضعیت قرمز , وضعیت سفید , پناهگاه , تعطیل شدن مدرسه ها , هواپیما , دیوار صوتی , موشک , بمب , کمبود مواد غذایی , صف بنزین , جیره بندی , کوپن , شیشه های چسب خورده , قحطی , رادیو امریکا , : چراغ رو خاموش کن! , چراغ قوه, زیر پله....
من همه اینا رو دیدم , همه اینا رو خوب یادمه , قیافه مادرم وقتی صدای وضعیت قرمز رو میشنید خوب یادمه , قیافه مردم وقتی وارد پناهگاه می شدند خوب یادمه , یادمه توی پناهگاه همه مردم با هم مهربون بودند , یادمه همراه اخبار جنگ صدای مارش نظامی می اومد: " شنوندگان عزیز توجه فرمایید... " , همه اینا رو خوب یادمه. خیلی خوب!!!
بزار بیاد . بیاد ایران. ایران جنگ بشه . توی ایران دوباره صدای موشک و بمب بشنویم. این قیمتیه که باید برای مستعمره شدن کشور عزیزمون بدیم برای این خاک عزیز.
چشامو میبندم , موشک های کروز توی تخت جمشید به زمین میخورند....
و من باز هم نمیدونم ....

2003-03-29T16:13:00.000+04:30

اینو از توی وبلاگ پرستو پیدا کردم .کلی یاد قدیمها افتادم....
یادمه اون موقع هم جنگ بود....

2003-03-29T10:59:00.000+04:30

دیدم این زیر نوشتم: بلاگر رومو کم کرد نه بابا html رو مو کم کرد.

2003-03-29T10:47:00.000+04:30

بالاخره بی خیال شدم.
بلاگر رومو کم کرد. ظرف یک هفته این سومین قالبیه که دارم عوض میکنم .(سالی که نکوست...)
قالبهای قبلی رو دستکاری میکردم و خراب میشد, نمیدونم چرا؟ زیاد عوضشون نمیکردم ولی حتی با اضافه کردن یک خط به متن قالب , کل قالب عوض میشد و به هم میریخت خلاصه کلی اعصابم رو خورد کرد .
بالاخره مجبور شدم یکی از قالبهای سایت گردون رو بدون هیچ تغییری بزارم اینجا - البته توی انتخاب قیافه اش توصیه دوست " مو گل کلمی" ام رو هم در نظر گرفتم -.
در ضمن کانتر رو هم از Ned stat گرفتم و به علت کمبود وقت فعلا بی خیال نظرخواهی میشم, حالا با همین mail کنار بیایید تا بعد که سرم خلوت تر شد حتما راهش میندازم.

2003-03-28T00:59:00.000+04:30

بالاخره کار این لینکها تموم شد.

2003-03-24T02:48:00.000+04:30

بعد از اینکه بچه ام از آب و گل در اومد باید بشینم مثل ... کنترل اتوماتیک بخونم وگرنه این ترم فاتحه ام خونده است!خدا رحم کنه.

2003-03-24T02:45:00.000+04:30

توی این چند روزه خیلی با اینجا سر و کله زدم, تقریبا همه وقتم رو گذاشتم روی اینجا . همین طور که میبینید تاریخش رو شمسی کردم و یه قالب قشنگ تر هم براش پیدا کردم. الان هم دارم با لینک هاش سر و کله میزنم , اما خودمونیم ها سخت تر و وقت گیر تر از اونیه که فکر میکردم. اونم برای من که تا دیروز اصلا نمیدونستم قورمه سبزی با HTML چه فرقی داره (راستش هنوز هم نمیدونم:))
بعد از لینک ها نوبت نظر خواهی و کانتر میرسه. امیدوارم زیاد وقتم رو نگیره

2003-03-23T13:11:00.000+04:30

اینجا هنوز خیلی کار داره